Na ścieżce artystycznej każdego muzyka (wykonawcy/wokalisty/producenta – niepotrzebne skreślić) niemal zawsze pojawia się kluczowy moment, zapowiadający czas przemian. Choć wielu współczesnych twórców hip hopowych, znanych ze swoich dokonań na przykład w latach 90.tych, wciąż stara się iść obraną dawno temu drogą, nie możemy ukrywać faktu, że brak rozwoju i powielanie wciąż tych samych, dobrze znanych schematów staje się z czasem nudne oraz źle odbierane przez słuchaczy. Na szczęście na scenie są też i tacy, którzy zmian absolutnie się nie boją, a prezentowane przez nich „rewolucje” spotykają się z pozytywnym przyjęciem.

Związany z Michigan Ozay Moore (Tyson Pumphrey), bo o nim mowa, swoje pierwsze rymy nagrywał już w pierwszej połowie lat 90.tych na sprzęcie do karaoke. Jego oficjalne wkroczenie na scenę miało miejsce około roku 1998, gdy jego twórczość sygnowana była jeszcze pseudonimem Othello. Oczarowany wpływami takich grup jak ATCQ, De La Soul czy People Under The Stairs, artysta prezentował korzenne, boom-bapowe brzmienie nawiązujące do lat świetności gatunku.

W 2002 roku światło dzienne ujrzał album „Pure Thoughts” formacji Lightheaded, którą oprócz Othello, tworzyli również Braille i Ohmega Watts. Longplay spotkał się z uznaniem słuchaczy i krytyków, ze względu na m.in. podniosłość treści i poruszane tematy, sięgające w głąb duszy i psychiki ludzkiej, skłaniając do refleksji. Niejednokrotnie, również przy późniejszych wydawnictwach kolektywu, odnoszono się do Lightheaded jako przedstawicieli rapu chrześcijańskiego. Othello, choć nie pochodził z rodziny o ściśle chrześcijańskich korzeniach, także potem kontynuował wspomnianą tematykę i promował niejednowymiarowe podejście do życia.

Od około 2004 roku Othello zaczął pojawiać się na wydawnictwach fizycznych firmowanych jego własną ksywą. „Classic” z The Hipnotics (2004), „Elevator Music” (2005), „Alive At The Assembly Line” (2006), „Active Balanced” (2009) z DJ-em Vajrą oraz „Translation Please” (2012) nagrane wspólnie z Pocket Change Band należy uznać za bardzo udane momenty w jego karierze, pozwalające mu na stałe zapaść w pamięci wielu słuchaczy. Mimo iż Othello nigdy nie był postacią pierwszoplanową i na ogół stał w cieniu, nie sposób odmówić posłuchu, jaki dały jego osobie sukcesywnie ukazujące się wydawnictwa.

Dzięki szczerości swoich tekstów i niesamowitej pasji, wkładanej w każdy utwór, artysta sprzedał setki tysięcy albumów na całym świecie, podróżując po różnych kontynentach i współpracując z wykonawcami z różnych zakątków globu (ciekawostka: w karierze Ozaya pojawiły się też polskie wątki, jak na przykład wspólny utwór z DJ-em Czarnym i Tasem, „Time To Build” oraz „What You Love” na płycie producenckiej Soulpete’a). Rok 2012 to też niejako przełom w jego twórczości artystycznej i postrzeganiu świata. Artysta postanowił porzucić na jakiś czas osobę Othello i przybrać nowe ego – Ozay Moore. Podczas gdy Othello był prawdziwym true schoolowym Emcee, Ozay jest artystą szukającym odpowiadających mu brzmień wśród takich gatunków jak elektronika i electro soul. Te muzyczne podróże i inspiracje słychać było już na gościnnych udziałach na albumach m.in. Tall Black Guya czy 14KT, jednak w pełnej okazałości Ozay Moore zaprezentował się na swoim najnowszym projekcie, „Taking L’s”.

Mający swoją premierę 26 maja b.r.. nakładem Mellow Orange, album wyprodukował wyżej wspomniany 14KT. Pośród 12 utworów znalazły się nagrania o bardzo zróżnicowanej tematyce, którą łączy jeden wspólny mianownik: dojrzałość. Tyson Pumphrey to obecnie 32-letni mężczyzna, dbający o swoją rodzinę, zaangażowany w życie lokalnej społeczności, potrafiący trzeźwo spojrzeć na społeczeństwo i obserwowanych ludzi, stąd na albumie przeważają utwory refleksyjne. „Taking L’s” ukazuje, iż porażki nie zawsze są złe, a czasem nawet należy spojrzeć na nie jako warunek konieczny i przyczynek dalszych, nierzadko pozytywnych, wydarzeń. Uzależnienia, rozterki miłosne, krytyczne spojrzenie na rozwój technologii czy wyniszczenie rynku muzycznego to tylko kilka najbardziej wyrazistych przykładów tego, iż Ozay porusza zagadnienia, które w dzisiejszych czasach zaprzątają głowę niemalże każdego z nas.

„Taking L’s” można odsłuchać i/lub nabyć w wersji elektronicznej za pośrednictwem Bandcampa.

Aktualizacja: Jak to w muzycznym świecie bywa, album ostatecznie zniknął z Bandcampa, pojawiając się następnie na pozostałych serwisach streamingowych. Wszystkie zawirowania dotyczą relacji na linii Ozay Moore – wydawca. Po pewnym czasie wykonawca postarał się również o instrumentalną wersję „Taking L’s”.

Tracklista

1. Pillow Thoughts
2. Bloom
3. Bang
4. Slingshot feat. Vursatyl & Chip-Fu
5. Record Store Day feat. 14KT
6. Together Alone
7. PSA feat. Jamall Bufford
8. The Fix
9. After The Cool feat. LO5, Promise, Theory Hazit
10. Glitch feat. Magestik Legend
11. Top Spillin
12. Insufficient Fun$ feat. Monica Blaire