U Call That Love

Pragmatycznie o hip hopie i muzyce instrumentalnej

Tag: nwa

  • Lekcja o old schoolu: N.W.A – The World’s Most Dangerous Group

    Lekcja o old schoolu: N.W.A – The World’s Most Dangerous Group

    4–6 minut

    Wśród wszystkich nurtów muzyki hip hopowej można wyróżnić sporo odmiennych i znajdujących się na przeciwległych biegunach ruchów. Klasyfikacja wszelkich możliwych odmian rapu może być przeprowadzona w dowolny sposób. Jeżeli jednak pokierujemy się kryterium oceniającego największy wpływ na rozwój tej muzyki oraz globalne skutki wybranej części hip hopu, to gangsta rap trafi na pierwsze miejsce tego rankingu. Trudno z tym polemizować, ponieważ od końca lat 80.tych do 1996 roku ten styl hip hopowy nieprzerwanie pojawiał się w mediach ogólnoświatowych, a przez ten czas artyści z tego kręgu dorobili się niesłychanej popularności. Jedną z ikon gangsta rapu jest niezaprzeczalnie grupa N.W.A. Bez ich dokonań nie byłaby możliwa kariera muzyczna setek ich następców.

    Gangsta rap jak żaden inny nurt hip hopu wywarł niesamowity wpływ na całą kulturę oraz pokazał białemu społeczeństwu USA, iż twórcy hip hopowi stanowią siłę, której trzeba się obawiać. Powstanie tej odmiany hip hopowej ponad dwie dekady temu przełożyło się na zawrotne kariery muzyczne poszczególnych wykonawców kojarzonych z tą półką rapową, liczne następstwa dotykające Stany Zjednoczone oraz cały świat, niesamowity biznes kręcący się wokół artystów i wytwórni płytowych, towarzyszące temu kontrowersje. Wszystko to i wiele innych elementów podsumowuje niniejsze środowisko. Nic z tego nie byłoby możliwe bez prawdziwych pionierów określanych mianem OG – Schoolly’ego D, Ice-T, Boogie Down Productions, Geto Boys i N.W.A. Największe emocje towarzyszyły twórczości formacji założonej w Compton. Eazy-E, Dr. Dre, Ice Cube, MC Ren i DJ Yella (przy wsparciu przez pewien okres ze strony Arabian Prince’a) zmienili oblicze nie tylko rapu, ale także na stałe wpisali się do historii muzyki.

    Burzliwe losy działalności kalifornijskiej grupy przypadają na lata 1986-91. Głównymi inicjatorami powstania zespołu byli Eazy-E i Dr. Dre, znany już przed zaangażowaniem się w ten projekt z kolektywu World Class Wreckin’ Cru. Ice Cube, DJ Yella i Arabian Prince dołączyli do składu N.W.A niedługo później i w takiej konfiguracji rozpoczęła się era młodych-gniewnych z pogrążonego wówczas w wojnach pomiędzy gangami i handlem narkotykami Compton. Niemal od początku aktywności Niggaz Wit Attitudes na scenie muzycznej pomagał im Jerry Heller, menedżer o dużym doświadczeniu w branży wyniesionym ze współpracy z plejadą artystów (Elton John i Pink Floyd otwierają tę listę). Po nagraniu pierwszy singli – „Panic Zone”, „Dope Man” i „8-Ball” – oraz przygotowaniu przez Eazy’ego-E utworu „The Boyz-N-The Hood”, formacja poszukiwała wytwórni płytowej, która byłaby zainteresowana podpisaniem z nimi kontraktu. Heller próbował zainteresować twórczością formacji różne osoby z Los Angeles, ale za każdym razem rozmowy kończyły się fiaskiem.Wszyscy przedstawicieli świata muzycznego utrzymywali, iż tak agresywne i bezkompromisowe nagrania nie odniosą żadnego sukcesu komercyjnego. Nikt wtedy nie zdawał sobie sprawę z tego, w jakim był błędzie.

    Po pierwszych niepowodzeniach członkowie grupy postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. W tym celu Eazy-E i Heller powołali do życia label Ruthtless Records, i tak rozpoczęła się era N.W.A. W sierpniu i wrześniu 1988 roku odbyły się premiery debiutanckiego longplaya formacji – „Straight Outta Compton” i solowej płyty lidera zespołu – „Eazy-Duz-It” (zaszły też zmiany w składzie kolektywu – Arabian Prince opuścił ich szeregi, a jego miejsce zajął MC Ren). W oka mgnieniu oczy wszystkich amerykańskich mediów zwróciły się w stronę Compton. Białe społeczeństwo USA nie szczędziło słów krytyki wydawnictwu propagującemu gangsterskie życie i przesiąknięte wulgaryzmami. Trudno dziwić się temu, jeżeli tracklista LP N.W.A zawierała utwory zatytułowane „F*ck tha Police” czy „Gangsta Gangsta”. Skandal obyczajowy towarzyszący twórczości grupy zdecydowanie przysłużył się im, pozwalając na szybkie dotarcie do niesłychanej rzeszy odbiorców i sprzedając się w kilkumilionowym nakładzie. Eazy-E, Dr. Dre i spółka w kilka miesięcy zostali uznani za gwiazdy rapu i wraz z 2 Live Crew częściej pojawiali się w mediach niż twórcy z Nowego Jorku.

    Niewyobrażalny wręcz sukces odniesiony przez Kalifornijczyków nie usatysfakcjonował wszystkich jej członków. Zaczęły pojawiać się pierwsze konflikty wśród członków formacji związane z podziałem pieniędzy. Szczególnie głośno o tym mówił Ice Cube, co ostatecznie doprowadziło do jego odejścia z N.W.A w grudniu 1989 roku. Doprowadziło to do pierwszych dissów zawartych na EP-ce „100 Miles And Runnin’” z 1990 roku skierowanych w stronę O’Shea Jacksona, po których jego reputacja wcale nie została nadszarpnięta. Prawdę mówiąc, to on jeszcze skorzystał na tym – wydany 23 lata temu przez Ice Cube’a album „AmeriKKKa’s Most Wanted” powszechnie uznaje się za klasykę gatunku.

    W maju 1991 roku odbyła się premiera drugiego, a zarazem ostatniego albumu N.W.A – „Niggaz4Life”. Wydawnictwo ponownie usadowiło formację w czołówce amerykańskich artystów, docierając do 1. miejsca na liście Billboard 200. Płyta promowana singlami „Appetite for Destruction” i „Alwayz into Somethin’” osiągnęła sukces, w czym nie przeszkodziła kampania wymierzona przeciwko zespołowi przez cenzorów (N-word występowało w każdym tracku na LP) i ich przeciwników. Jednak niedługo później kolejna osoba opuściła Niggaz Wit Attitudes. Jeszcze w tym samym roku Dr. Dre postanowił rozpocząć współpracę z Death Row Records kierowanym przez Suge Knighta, podbierając przy okazji kilku wykonawców (The D.O.C. i Michel’le). Konflikt pomiędzy Ice Cube’em, Andre Youngiem i Eazy’em-E ciągnął się przez następne miesiące. Założyciel Ruthtless Records skoncentrował się na nagrywaniu solowego materiału oraz wydawaniu projektów różnych twórców (MC Rena, Above The Law, Kokane’a i innych). Dorobek płytowy pioniera gangsta rapu powiększył się w latach 1992-93 o „5150: Home 4 tha Sick” oraz „It’s On (Dr. Dre) 187um Killa”. Jednak longplaye nie odbiły się w środowisku muzycznym już tak głośnym echem jak wcześniejsze nagrania N.W.A na co wpływ miały albumy Dr. Dre („The Chronic”) i Snoop Doggy Dogga („Doggystyle”).

    Historia grupy z Compton skończyła się w tragiczny sposób w pierwszym kwartale 1995 roku. W lutym tamtego roku stan zdrowia Eazy’ego-E mocno pogorszył się, przez co wylądował on w szpitalu z podejrzeniem astmy. Po przeprowadzeniu dokładnych badań lekarze postawili inną diagnozę – raper zachorował na AIDS. 16marca jego bliscy wydali publiczne oświadczenie o położeniu Erika Wrighta, co zszokowało Stany Zjednoczone. Tuż przed śmiercią artysty 26 marca 1995 roku topór wojenny pomiędzy nim a Dr. Dre i Ice Cube’em został zakopany. W takich okolicznościach skończyła się era jednej z najbardziej znamienitych i najważniejszych formacji w historii rapu.

    W 2008 roku ukazał się dokument „The World’s Most Dangerous Group” z serii VH1 Rock Docs przedstawiający pionierów agresywnej formy hip hopu. Film zawiera wywiady ze wszystkimi byłymi członkami N.W.A, Jerrym Hellerem, wdową po Eazym-E, Tamiką Wright i jej synem, Johnem Singletonem i pozostałymi. Dzięki temu obrazowi dogłębnie pokazano kulisy z życia zespołu, skupiając się też na przedstawieniu ich konfliktów i wielkich osiągnięć.

  • Classic Hip Hop Videos: Ice Cube – It Was A Good Day

    Classic Hip Hop Videos: Ice Cube – It Was A Good Day

    3–5 minut

    Oprócz newsów z rynku płytowego, zapowiedzi imprez kulturalnych, informacji o nieco starszych wydawnictwach muzycznych oraz wszelkich innych aspektach hip hopu w niezależnym wydaniu, integralną część U Call That Love stanowi dział „Classic Hip Hop Videos”. W przeciągu działalności strony do tej kategorii trafiło kilkanaście teledysków, głównie z lat 90.tych ubiegłego wieku. Od kuchni zostały przedstawione m.in. „Careful (Click, Click) Wu-Tang Clanu, „What They Do” The Roots”, „Midnight In A Perfect World” DJ’a Shadowa, „You Never Knew” Hieroglyphics, „Gangsta Bitch” Apachego. Znalazło się również miejsce dla znacznie młodszych klipów – „Coffee And Snow” Blue Scholars, „Live From The Pj’s” The X-ecutioners, „Got It” Ivana Ivesa. Z kolei nowy rok otworzy w tej rubryce klasyk ponad klasykami, zachwycający nieprzerwanie od 20 lat obraz zrealizowany do „It Was A Good Day” Ice Cube’a.

    O’shea Jackson należy do jednych z najbardziej rozpoznawalnych postaci z kręgów hip hopowych, będąc doskonale kojarzonym wszędzie tam, gdzie dotarł rap i/lub hollywoodzkie kino. Lista jego dokonań na przestrzeni ostatnich 23 lat zawiera pokaźną liczbę albumów, filmów i programów telewizyjnych. Skupiając się wyłącznie na dyskografii Ice Cube’a, znajdziemy pełno istotnych tytułów, zarówno w ramach kariery solowej, jak i powstałych pod szyldem grup, do których należał Kalifornijczyk. Pionier gangsta rapu zasłynął wraz ze swoimi partnerami z N.W.A. wydanym w 1988 roku albumem „Straight Outta Compton” (Ruthless Records). Dzieło było wynoszona na piedestał, jak również poddawane druzgocącej krytyce ze strony mediów. Wskutek nieporozumień wewnątrz zespołu oraz konfliktu z menedżerem grupy, Jerrym Hellerem, raper opuścił szeregi kolektywu z Compton. W ogromnym rozmachem rozpoczął solową działalność na scenie muzycznej, wypuszczając już w 1990 roku płytę o wdzięcznym „AmeriKKKa’s Most Wanted” (Priority Records). Znakomicie przyjęty materiał, uważany po dziś dzień za jedno z najznamienitszych dokonań w muzyce hip hopowej, stał się początkiem drogi Ice Cube’a po międzynarodową sławę. Wydany rok później „Death Certificate” także znalazł się na ustach opinii publicznej, a poza wartością artystyczną, odznaczał się pamiętną okładką. W listopadzie 1992 roku odbyła się premiera trzeciego LP artysty, „The Predator”. Wydawnictwo płytowe odniosło ogromny sukces, okrywając się podwójną platyną, a spora zasługa w tym wyprodukowanego przez DJ’a Pooh singla „It Was A Good Day”.

    Teledysk powstały do tego nagrania, to majstersztyk w każdym calu, idealnie obrazujący tekst Ice Cube’a. Videoclip krok po kroku odsłania kulisy zwykłego dnia przeciętnego mieszkańca Los Angeles, jednak równie dobrze może być odniesiony do obywatela innego kraju w dowolnym zakątku świata. Człowiek posiada ukryte pragnienia, każdy ma marzenia, wyznacza sobie cele i stara się realizować. Szczęście i spokój ducha należą do bardzo relatywnych pojęć i każdy mierzy to własną miarą. Niektórzy powiedzą, iż sukcesem dla nich będzie kupno samochodu, znalezienie lepszej pracy, poderwanie na imprezie w klubie dziewczyny/chłopaka, czy też nabycie nowej pary butów. Z drugiej strony, istnieją przyziemne potrzeby – dobry początek dnia, smakowite śniadanie, spędzenie dnia grając w koszykówkę/piłkę nożną/siatkówkę, etc., spotkanie ze znajomymi, wygrana ulubionej drużyny w NBA, tudzież innej lidze i dyscyplinie sportu, wieczorne spotkanie z partnerem/-ką. Ex-członek N.W.A. wszystko to zawarł w „It Was A Good Day”. Obraz perfekcyjnie przedstawia kolejne fragmenty utworu, nadając kompozycji szczególny wymiar. W trakcie teledysku można znaleźć wiele trafnych ujęć, podkreślających klimat singla. W ten sposób ten klip stał się ponadczasowym dziełem, zachwycającym po dziś dzień.

    Istnieje też druga strona medalu dotycząca singla i teledysku. „It Was A Good Day” zostało wydane 23 lutego 1993 roku, niespełna rok po niesławnych zamieszkach w Los Angeles. Większość materiału zawartego na „The Predator” była silnie inspirowana tymi wydarzeniami, a także głośną sprawą pobicia Rodneya Kinga przez policjantów LAPD. Na początku lat 90.tych minionego wieku, Ice Cube przeistaczał się z młodego-gniewnego rapera w ikonę kultury hip hopowej, stając się jednym z jej najbardziej znaczących przedstawicieli. Ice-T wraz z Body Count postanowili odnieść się do ww. zdarzeń w nienawistny sposób, a „Cop Killer”, przysporzył im całe rzesze sympatyków, jak i spotkał się z potępieniem ze stron białej opinii publicznej. Natomiast bohater niniejszego artykułu obrał zupełnie inną drogę, decydując się uczynić ze swojego drugiego singla, niezwykle symboliczny utwór. Symboliki nie brakuje także w teledysku, co nadaje nagraniu video dodatkowego smaczku. Teledysk do „It Was A Good Day” łączy się też z ostatnim materiałem promującym trzeci longplay Shawna Jacksona, „Check Yo Self”.

    „It Was A Good Day”, to kultowy teledysk, pozycja obowiązkowa dla każdego fana hip hopu. Singiel doczekał się dziesiątek interpretacji, został użyty w grach komputerowych i innych częściach show businessu. Jednej z najciekawszych reinterpretacji videoclipu należy szukać w świecie deskorolki. Nike Skateboarding wyprodukowało 3 lata temu reklamę z udziałem znakomitego skatera, Paula Rodrigueza, wykorzystującą temat przewodni nagrania Ice Cube’a. Co ciekawe, deskorolkowa wersja wideo z tym nagraniem nie ma pomyślnego zakończenia, jednak zależy, z której strony na to spojrzeć.

  • Archiwalne serie mixtape’ów Dr. Dre

    Archiwalne serie mixtape'ów Dr. DrePomiędzy wiadomościami o bieżących wydawnictwach płytowych i zapowiedziach imprez kulturalnych wypada przez moment odskoczyć od tych tematów i powrócić wstecz do najlepszych lat hip hopu. Druga połowa lat 80.tych ubiegłego stulecia to prawdziwy boom w Stanach Zjednoczonych – setki singli, albumów, mixtape’ów, zespołów wydających tylko jedną dwunastkę w karierze, DJ’ów, Emcees, beatmakerów, bboyów, artystów graffiti. Część z dorobku artystycznego twórców w tamtym okresie przeszła niezauważona lub została doceniona wiele lat po oficjalnym wydaniu. Do grona materiałów z etykietą „rare”, cieszących się obecnie uznaniem wśród słuchaczy, zalicza się seria mixtape’ów nagranych przez Dr. Dre w latach 1985-1989. (więcej…)

Translate »