Promocja muzyki wykorzystująca ilustracje i nagrania video sięga jeszcze końca XIX wieku. Przez kilka dekad utwory muzyczne pojawiały się najczęściej w filmach, a swego czasu wręcz stanowiły istotny element w przemyśle filmowym ze względu na długą popularność musicali. Następnie wykształciła się silna branża muzyczna z powodzeniem działająca poza światem kina i poszukująca nowych form dotarcia do odbiorcy. W połowie lat 70.tych rozpoczęto prace nad telewizją muzyczną i masową produkcją teledysków, co doprowadziło do uruchomienia w 1981 roku MTV. W nowym środowisku szybko odnaleźli się również artyści i wydawcy hip hopowi, odpowiadając za tworzenie coraz to lepszych i realizowanych z dużym rozmachem videoclipów. Przykładem takiego klipu jest obraz nakręcony do singla LL Cool J-a z albumu „Bigger And Deffer” z 1987 roku – „I’m Bad”.

W połowie lat 80.tych non stop nowi wykonawcy debiutowali na scenie hip hopowej. Jednak tylko nieliczni z nich osiągali oszałamiające sukcesy, sprzedając setki tysięcy płyt i w mig dostając się do mainstreamowych mediów. James Todd Smith należał wtedy do wiodącej postaci rapu. Już jako nastolatek podpisał kontrakt płytowy z Def Jam Recordings i stając się muzyczną sensacją po wydaniu debiutanckiego singla „I Need A Beat”. Wypuszczona niedługo później pierwsza płyta LL Cool J-a z 1985 roku – „Radio” – okazała się świetnym wstępem do jego dalszej kariery muzycznej. Nieco ponad półtora roku po opublikowaniu tego longplaya raper zrealizował materiał na drugi album – „Bigger And Deffer (BAD)”. Pierwszym singlem promującym wydawnictwo wybrano „I’m Bad”. Teledysk powstały do tego utworu okazał się prawdziwym majstersztykiem.

Videoclipy osadzone w konwencji filmowej sprawdzają się i nie raz przyciągają znacznie więcej widzów niż pozostałe teledyski. Przekłada się to na znaczny wzrost zainteresowania płytami poszczególnych twórców, co znalazło swoje odzwierciedlenie w przypadku pierwszego singla pochodzącego z drugiego albumu LL Cool J-a. Scenariusz nakreślony do „I’m Bad” wypada bardzo porządnie i spokojnie mógłby posłużyć do krótkiego epizodu przedstawiającego większą historię w filmie pełnometrażowym. Pierwsza scena ukazuje dziewczynę nowojorskiego rapera rozwieszającą plakat propagandowy przeciwko narkotykom. Po krótkiej rozmowie ze swoim partnerem zostaje ona siłą wciągnięta do przejeżdżającego samochodu i uprowadzona w biały dzień przez nieznanych sprawców. Następujące później kapitalne intro, w którym oficer dyżurny policji opisuje LL Cool J-a znakomicie wprowadza do utworu i stanowi świetne przejście do dalszej części teledysku. Co więcej, sampel pojawiający się na wstępie singla pochodzi z serialu policyjnego „S.W.A.T.”, podkreślający całość tego nagrania.

Już od początku swojej kariery muzycznej przedstawiciel Def Jam Recordings uwielbiał przechwalać się, pokazując innym raperom miejsce w szeregu. O tym świadczy choćby cały tekst „I’m Bad” zaczynający się od dwóch dobitnych wersów:

No rapper can rap quite like I can/I’ll take a musclebound man and put his face in the sand.

Emcee potrafił też zadbać o swój wizerunek w videoclipach, otaczając się pięknymi kobietami i ochoczo demonstrując swoją muskulaturę. Wszystko to jest jednak tylko tłem do pozostałej części teledysku, w których nasz bohater zbiera ludzi w celu niezwłocznego odbicia swojej dziewczyny. Warto podkreślić tutaj charakterystyczną scenę w ciemnej alei, gdzie formują się szeregi grupy szturmującej następnie siedzibę ludzi, którzy porwali dziewczynę LL Cool J-a. Po dotarciu przez nich na miejsce i szybkim rozprawieniu się ze strażnikami, wchodzą oni do pomieszczenia z przetrzymywaną zakładniczką. Porywaczami okazują się bossowie narkotykowi, co też ma swój wydźwięk. Główny bohater tej opowieści przy wydatnej pomocy swoich partnerów szybko rozprawia się z przeciwnikami, a videoclip kończy się sceną, w której raper udowadnia wszystkim niedowiarkom, że lepiej z nim nie zadzierać.

Teledysk nakręcony do „I’m Bad” odniósł duży sukces i przysłużył się do wysokiej sprzedaży „Bigger And Deffer”. Płyta wyprodukowana przez L.A. Posse (DJ Pooh, Bobcat, Muffla & Big Dad) zdobyła platynę już miesiąc po ukazaniu się albumu. LL Cool J stał się jedną z najważniejszych postaci ówczesnego rapu, a jego image złego, pewnego siebie i wyrazistego rapera pozwolił mu na osiągnięcie naprawdę wielu rzeczy w branży muzycznej. Poza tym płeć piękna nie mogła oprzeć się mieszkańcowi Queens. W końcu wszystkie kobiety uwielbiają przystojnego mistrza oblizywania warg, nieprawdaż?