U Call That Love

Pragmatycznie o hip hopie i muzyce instrumentalnej

Tag: rhymesayers entertainment

  • Osobista płyta Aesop Rocka – The Impossible Kid

    Osobista płyta Aesop Rocka – The Impossible Kid

    4–6 minut

    W świecie hip hopu od początku panuje niesamowita rywalizacja. Przez ponad cztery dekady przez międzynarodową scenę przewinęło się tysiące twórców. Wielu wykonawców nagrywających muzykę przez 10-20 lat, czasami nawet dłużej, doczekało się legendarnego statusu. Po latach doświadczeni artyści nie tyle są darzeni sympatią, co również sentymentem przez odbiorców. Czy jednak słusznie? Problem polega na tym, że tylko garstka raperów, producentów i DJ-ów potrafi utrzymać poziom przez dłuższy okres swojej pracy twórczej. Zbytnie przywiązywanie się do nazwisk odbija się przy tym na kształcie współczesnego środowiska rapowego. Nowe płyty mnóstwa dawnych tuzów hip hopowych eufemistycznie nie powalają na kolana. W związku z tym, wypada docenić wykonawców, którzy starzeją się, jak wino. W tym wąskim gronie znajduje się Aesop Rock. Słynny amerykański artysta opublikował przed czterema miesiącami kolejny album – „The Impossible Kid”.

    7 albumów solowych, 3 EP-ki, multum dwunastek i singli, 4 kompilacje, 5 kolaboracyjnych longplayów i EP-ek. Do tego stała współpraca z plejadą artystów ze świata muzycznego i filmowego, kolaboracja ze znanymi na całym świecie markami, docenienie ze strony świata naukowego, liczne koncerty w Ameryce Północnej, Europie i Australii, a także nieustanny rozwój artystyczny. Tak pokrótce przedstawia się 20-letnia kariera muzyczna Aesop Rocka. Całkiem nieźle, jak na osobę, która przypadkowo zajęła się na poważnie rapem, nieprawdaż? Ekscentryczny Ian Bavitz dorobił się legendarnego statusu w środowisku. Jedynie nielicznym niezależnym twórcom udała się podobna sztuka. Po dwóch dekadach na scenie hip hopowej nietrudno o wypalenie, zawieszenie działalności lub wybranie znacznie różniącej się ścieżki od uprzednio przyjętych wytycznych. Mieszkaniec San Francisco wychodzi z zupełnie innego założenia, cały czas starając się dowieść swojej klasy na kolejno wydawanych projektach.

    Już na pierwszych płytach („Music for Earthworms”, „Float”, „Labor Days”) amerykański artysta stawiał na oryginalne, nawet jak na underground, formy muzyczne. W szybkim tempie jego charakterystyczny głos i styl producencki stał się rozpoznawany i kojarzony w USA. Wraz z kolejnymi wydawnictwami („Fast Cars, Danger, Fire and Knives”, „Bazooka Tooth”, „None Shall Pass”) znaczenie Aesop Rocka w indie hip hopie stale rosło. Raper i producent w jednym nieustannie eksperymentował ze swoim brzmieniem, dokładając nowe elementy na swoim wydawnictwach. Przy tym trzymał wysoki poziom od strony lirycznej, zapewniając wszystkich, że należy do elity najlepszych tekściarzy w rapie.

    Po produktywnym i obfitującym w sukcesy okresie spędzonym w Definitive Jux, po wydaniu w 2007 roku klasycznego albumu „None Shall Pass” Aesop Rock ograniczył swoją aktywność na scenie hip hopowej. W następnych latach rzadziej on udzielał się na nowych wydawnictwach. Artysta zaangażował się bardziej w projekt Mursa i Sluga, Felt, produkując trzecią płytę grupy – „3: A Tribute To Rosie Perez”. Ikona undergroundu wróciła do żywych po podpisaniu kontraktu płytowego z Rhymesayers Entertainment. Pod szyldem tego słynnego labelu ukazały się następne płyty Iana Bravitza, w tym powszechnie komplementowane „Skelethon” i wspólne materiały nagrywane z Robem Soniciem i DJ-e Big Wizem pod szyldem formacji Hail Mary Mallon („Are You Gonna Eat That?”, „Bestiary”). Oprócz tego ukończył on w 2013 roku wspólne przedsięwzięcie z Kimyą Dawson pod nazwą The Uncluded. W duecie z tą artystką opublikował on „Hokey Fright”. Po drodze do tegorocznego albumu wpadła również dobrze przyjęta EP-ka z Homeboyem Sandmanem (wykonawcy poznali się bliżej przy okazji wspólnej trasy koncertowej), „Lice”. Aesop Rock wcale nie zamierzał spuszczać z tonu, o czym świadczy „The Impossible Kid”. Pod kilkoma względami, to najważniejsze wydawnictwo w jego karierze muzycznej.

    Informacje o nadchodzącym projekcie artysty pojawiły się w mediach w drugiej połowie lutego. Dzięki sprawnie poprowadzonej kampanii promocyjnej przez Rhymesayers Entertainment (jedni z większych speców w tej dziedzinie) 7 solowa płyta doświadczonego twórcy była jednym z najbardziej wyczekiwanych projektów pierwszej połowy 2016 roku. Czy Aesop Rock rzeczywiście nagrał materiał, który powinien być rozpatrywany w tych kategoriach? Jak najbardziej tak. Kultowy artysta udźwignął presję, dostarczając odbiorcom miejscami kapitalny longplay. W wieku 40 lat na „The Impossible Kid” całkowicie rozliczył się on ze swoją trudną przeszłością. Nowy album artysty należy postrzegać w formie jego pamiętnika z lat dziecięcych przeniesionego o ponad 20 lat w przyszłość. Aesop Rock porusza na płycie szereg niewygodnych tematów, o których głośno mówi niewielu współczesnych wykonawców, a większość boi się nawet o nich pomyśleć. Blisko 50-minutowe wydawnictwo stanowi długi storytelling o więziach rodzinnych, borykaniu się z depresją, odnajdywania miejsca w społeczeństwie XXI wieku i poszukiwania spokojnej przystani, do której można zawinąć nawet przy najsilniejszych sztormach. Ze względu na osobisty wymiar, Aesop Rock niemal w pojedynkę zrealizował wszystkie elementy składające się na całość „The Impossible Kid”. Jedynie w kilku utworach wspomogli jego członkowie Grimace Federation, zaś ostateczny wygląd okładki (znakomity projekt graficzny) to zasługa Aleksa Pardeego. Tak oto stworzono album, w którym każdy słuchacz odnajdzie cząstkę siebie.

    Wydawnictwo udostępniono do odsłuchu na Bandcampie, YouTube (powstało genialne video do zobrazowania materiału), Spotify, Deezerze i stronach pokrewnych. „The Impossible Kid” trafiło do obiegu w wersji elektronicznej (iTunes, Amazon, Google Play, etc.) i fizycznej. Płyty kompaktowe i winylowe do nabycia za pośrednictwem Fifth Element, UGHH, HHV.DE i pozostałych dobrze kojarzonych sklepów (w tym polskich, link poniżej). Wydawnictwo promuje seria nagrań video. Oprócz teledysków nakręconych do „Rings”, „Blood Sandwich”, „Lazy Eye”, „Kirby” i „Dorks”, pojawiły się także klipy umożliwiające większy wgląd do tego albumu. Jak słusznie stwierdzili redaktorzy Bandcampa, Aesop Rock nadal potrafi pozytywnie zaskoczyć, będąc jednym z ostatnich przedstawicieli starej gwardii rapu, nagrywających muzykę na poziomie sprzed lat.

    Tracklista

    1. Mystery Fish
    2. Rings
    3. Lotta Years
    4. Dorks
    5. Rabies
    6. Supercell
    7. Blood Sandwich
    8. Get Out of the Car
    9. Shrunk
    10. Kirby
    11. TUFF
    12. Lazy Eye
    13. Defender
    14. Water Tower
    15. Molecules
  • Album Aesop Rocka wydany nakładem Rhymesayers Entertainment

    Album Aesop Rocka wydany nakładem Rhymesayers Entertainment

    3–5 minut

    Rhymesayers Entertainment – jestem niemalże pewien, że duża część Czytelników UCTL wśród swoich ulubionych labelów muzycznych wymieniłaby między innymi powyższy. Powodów jest wiele, gdyż panowie z Rhymesayers dbają o to, by szeregi wytwórni zasilali najbardziej szanowani artyści niezależnej sceny hip hopowej, prezentujący inteligentne i emocjonalne podejście. Warto wspomnieć chociażby o ostatnich albumach Evidence’a, Atmosphere czy wydany w ubiegłym roku, przez wielu oczekiwany „Mourning In America and Dreaming In Color” Brothera Aliego. Mimo że ostatni z raperów lekko przyćmił pozostałe wydawnictwa oficyny z roku 2012, nie wyobrażam sobie, by na łamach U Call That Love nie pojawiła się chociażby krótka wzmianka na temat ostatniego longplaya Aesop Rocka, o wdzięcznym tytule „Skelethon”.

    Aesop Rock, a właściwie Ian Matthias Bavitz, przyszedł na świat w roku 1976 i dorastał na Long Island w Nowym Jorku. Zdobywał wykształcenie w Northport High School oraz na Boston University, gdzie kształcił się pod kątem znajomości sztuki. Hip hopem zainteresował się około roku 1985, słuchając m.in. Public Enemy czy Boogie Down Producions na zmianę z gitarowymi brzmieniami pokroju Dead Kennedys, co zaowocowało silnymi inspiracjami, które słychać w jego muzyce po dziś dzień.

    Pierwsze kroki jako raper Aesop stawiał na początku lat dziewięćdziesiątych, a w 1997 roku wypuścił własnym nakładem swój debiut, „Music for Earthworms”, na którym gościnnie udzielił się Percee P. Dystrybuowany drogą internetową album rozszedł się w całości nakładu, co raper poczytał za sukces, a zarobione pieniądze przeznaczył na wydanie dwa lata później EP-ki „Appleseed”. Płyta spotkała się z równie dobrym odbiorem wśród fanów podziemnego rapu. Warto dodać, że w produkcji obu wydawnictw palce maczał Blockhead, którego Aesop poznał podczas studiów w 1994 roku.

    Tuż po pomyślnym odbiorze „Appleseed” raper podpisał kontrakt na wydanie albumu studyjnego z labelem Mush – mowa tu o „Float” z 2000 roku. Na wyprodukowanym w połowie przez niego, a w połowie przez Blockheada longplayu gościnnie pojawili się Slug z Atmosphere, Vast Aire z Cannibal Ox oraz Dose One. Mówiąc krótko – śmietanka szeroko pojętego alternatywnego hip hopu.

    Najlepszy okres w twórczości Aesop Rocka rozpoczął się po podpisaniu kontraktu z oficyną Definitive Jux, będącą jednym z najlepszych wydawców niezależnego, progresywnego hip hopu nie tylko w Stanach, ale także na świecie. Dzięki temu w 2001 roku raper wydaje longplay „Labor Days”, który przyniósł mu największą rozpoznawalność i 15 miejsce w rankingu Billboardu United States Independent Charts. I tym razem beaty stworzył Aesop wespół z Blockheadem (nie licząc jednego utworu, wyprodukowanego przez Omegę One). Największą popularność zyskał singiel „Daylight”, który doczekał się reedycji w 2002 roku.

    W 2005 roku, również nakładem Def Jux, ukazała się EP-ka „Fast Cars, Danger, Fire and Knives”, zawierająca 88-stronicowy booklet z tekstami rapera, od „Float” począwszy. Dwa lata później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo studyjne, „None Shall Pass”, z okładką autorstwa Jeremy’ego Fisha. Wśród producentów, oprócz Aesopa i Blockheada pojawił się także El-P oraz Rob Sonic. Fani dobrze przyjęli zmianę brzmienia artysty, które przy okazji ostatnich albumów zaczęło nieco nudzić niektórych słuchaczy. Od 2007 do około 2009 roku Aesop Rock był niemalże nieobecny na scenie muzycznej. W 2009 wyprodukował album Felt „Felt 3: A Tribute To Rosie Perez”, a w 2011 Rhymesayers wydało album grupy Hail Mary Mallon (obok Aesopa jej szeregi zasilają Rob Sonic oraz DJ Big Wiz), „Are You Gonna Eat That?”.

    Czas na wydany w 2012 roku, pierwszy nakładem Rhymesayers, solowy album „Skelethon”. Na wyprodukowanym w całości przez Aesop Rocka albumie gościnnie udzielają się znane postacie niszowej sceny muzycznej, takie jak Kimya Dawson, Allyson Baker, Hanni El Khatib, Nicki Fleming-Yaryan, Grimace Federation czy koledzy z formacji Hail Mary Mallon – DJ Big Wiz i Rob Sonic.

    Ten longplay to dobra gratka dla cierpliwych fanów, jak i osób nieznających Aesop Rocka wcześniej. W beatach słychać inspiracje muzyką rockową, dynamiczne i silne uderzenia bębnów, komponujące się z wyrazistym sposobem rapowania. Nie zabraknie elementów, z których artysta znany jest najbardziej – niekonwencjonalnych tekstów, ocierających się nie raz o poezję, mających nie tylko drugie, ale też trzecie i czwarte dno… Czarny humor, ironia czy wymyślne figury stylistyczne nieraz wprawią w osłupienie słuchaczy i zmuszą do wielokrotnego przesłuchiwania tych samych fragmentów.

    „Skelethon” sprzedał się w pierwszym tygodniu w ilości 14 tysięcy kopii, co usytuowało go na czternastej pozycji notowania Billboard 200. Jako single zostały wybrane utwory „Zero Dark Thirty”, „ZZZ Top”, „Cycles To Gehenna”, a także „Homemade Mummy” – do każdego z nich powstał klip wideo.

    Tracklista

    1. Leisureforce
    2. ZZZ Top
    3. Cycles To Gehenna
    4. Zero Dark Thirty
    5. Fryerstarter
    6. Ruby ’81
    7. Crows 1
    8. Crows 2
    9. Racing Stripes
    10. 1,000 O’Clock
    11. Homemade Mummy
    12. Grace
    13. Saturn Missiles
    14. Tetra
    15. Gopher Guts
  • Brother Ali z manifestem społeczno-politycznym na nowej płycie

    Brother Ali z manifestem społeczno-politycznym na nowej płycie

    3–5 minut

    Wśród największych hip hopowych oficyn wydawniczych związanych z niezależnymi kręgami muzycznymi, Rhymesayers Entertainment ma mocną pozycję. Wytwórnia płytowa z ponad 15-letnią historią wyrobiła sobie niezwykle moną pozycję w branży i nic nie wskazuje na to, żeby miała ona osłabnąć. Katalog labelu obejmuje już grubo ponad 100 wydawnictw. W ub.r. nakładem firmy z Minneapolis ukazały się albumy Evidence’a („Cats & Dogs”), Hail Mary Mallon („Are You Gonna Eat That?”), Atmosphere („The Family Sign”), Blueprinta („Adventures In Counter Culture”), Face Candy („Waste Age Teen Land”) oraz Grievesa („Together/Apart”). W tym roku pod skrzydłami tej wytwórni nowe produkcje wypuścili I Self Devine, Aesop Rock i P.O.S., ale i tak przyćmił ich kolejny longplay Brother Aliego wyprodukowany przez Jake One’a, „Mourning in America and Dreaming in Color”.

    Zaangażowany społecznie i politycznie rap odegrał dużą rolę w rozwoju nie tylko całej kultury hip hopowej, ale również innych dziedzin życia. Obecnie nurt ten został odsunięty od mainstreamu, wyparty głównie przez luxury rap i kompletną popelinę i chłam jaki istnieje w mass mediach. Jednak ma to też swoje zalety, gdyż takie postaci jak Brother Ali nigdy nie usiłowały przedostać się do ścisłej czołówki najpopularniejszych raperów, kierując swoje treści do określonych odbiorców. Od początku kariery muzycznej wychowanek Minneapolis jest związany z undergroundem, a z każdą kolejną płytą udowadnia, iż warto pozostawać wiernym swoim ideałom, ewoluując przy tym i docierając do coraz szerszego spektrum słuchaczy.

    Pierwsze wydawnictwa płytowe artysty – „Rites Of Passage” (2000), „Shadows On The Sun” (2003), „Champion EP” (2004) – nie uczyniły z niego bożyszcza niezależnych kręgów hip hopowych. Wystarczyło to jednak, aby przekonać opinię publiczną, że warto zwrócić baczną uwagę na tego niecodziennego rapera. Wyznawca islamu (nie mylić z odłamem Five Percent Nation), albinos mający wiecznie pod górkę w życiu, wielokrotnie wyszydzany w czasach młodości, posiadał wystarczająco wiele doświadczeń i obserwacji społecznych, którymi zaczął dzielić się z ludźmi. Concious rap w wydaniu Brother Aliego dodatkowo zahaczał o politykę, a w szczególności system panujący w Stanach Zjednoczonych i na świecie. Jak się okazało, twórczość charakterystycznego Emceego z czasem została doceniona w środowisku i przez odbiorców. Od czasów płyty „The Undisputed Truth” każdy kolejny projekt przedstawiciela Rhymesayers Entertainment trafia na listę Billboardu. Nie inaczej stało się w przypadku „Mourning in America and Dreaming in Color”, najważniejszego materiału w dotychczasowej karierze bohatera tego artykułu.

    Wydaniu tegorocznego longplaya niezależnego rapera towarzyszyło dość spore zamieszanie. Premierę materiału kilkakrotnie przesuwano, ostatecznie odkładając wypuszczenie longplaya na wrzesień b.r. Największy wpływ na projekt miała ubiegłoroczna pierwsza pielgrzymka artysty do Mekki, stanowiąca dla niego duchowe oczyszczenie i otwierającą umysł na uprzednio niedostrzegalne sprawy. Innym ważny czynnik, który przyczynił się do finalnego kształtu płyty, to ogólnoświatowy ruch spod znaku Occupy. Brother Ali przy pracy nad albumem postanowił skorzystać z usług Jake One’a, rezygnując tym samym z podkładów dostarczanych przez swojego długoletniego partnera muzycznego, Anta. „Mourning In America and Dreaming In Color” można podzielić na dwie części. Pierwsza stanowi wypunktowanie wszystkich słabości dzisiejszego świata, krytykując otwarcie przyjęte schematy przez rządzących. Druga odsłona wydawnictwa przywodzi na myśl manifest społeczno-polityczny i podanie głębokich zmian, jakie powinny zajść w każdej dziedzinie życia. Wszystko to poparte znakomitą warstwą muzyczną i liryczną, bez zbędnych gościnnych udziałów osób trzecich (na LP pojawiają się jedynie działacz społeczny Dr. Cornel West oraz artyści: Amir Sulaiman, Choklate & Tone Trezure). Począwszy od fenomenalnego tytułu i symbolicznej okładki płyty, przez zawartość albumu, a skończywszy na pięknej puencie materiału w utworze „Singing This Song”, wszystko dopracowano w znakomity sposób. Brother Ali & Jake One dostarczyli konceptualny i rzadko spotykany obecnie album, o którym pisały największe media na całym świecie (z Huffington Post & Al-Jazeerą na czele). Mourning in America and Dreaming in Color” nie stanie się ulubioną pozycją płytową osób będących u władzy, ale powinno trafić do świadomości tysięcy zwykłych mieszkańców każdego kontynentu.

    Rhymesayers Entertainment nie przestaje zaskakiwać kreatywnością przy swoich wydawnictwach. W przypadku nowego albumu Brothera Aliego dotyczy to zarówno promocji materiału, jak i świetnego wydania płyty. Oprócz teledysków powstałych do singli „Mourning in America” i „Only Life I Know”, umieszczono na YouTube pełen stream longplaya z dołączonym video będącym pewnego rodzaju widokówką do wszystkich nagrań z tego projektu. Jakby tego było mało, to artysta odsłonił kulisy każdego tracku. Jeżeli zastanawiacie się nad zakupem winylowej wersji „Mourning in America and Dreaming in Color”, to nie wahajcie się ani chwili dłużej, gdyż to fenomenalne wydawnictwo z dwoma flexi woskami z niebieskim pigmentem i wspaniałym inner sleeve’em. W końcu jedna z najważniejszych płyt hip hopowych b.r. zasługuje na godne wydanie.

    Tracklista

    1. Letter To My Countrymen feat. Dr. Cornel West
    2. Only Life I Know
    3. Stop The Press
    4. Mourning in America
    5. Gather Round feat. Amir Sulaiman
    6. Work Everyday
    7. Need a Knot
    8. Won More Hit
    9. Say Amen
    10. Fajr
    11. Namesake
    12. All You Need
    13. My Beloved feat. Choklate & Tone Trezure
    14. Singing This Song
  • Z dolnej półki: BK-One with Benzilla – Radio Do Canibal

    Z dolnej półki: BK-One with Benzilla – Radio Do Canibal

    3–5 minut

    W przemyśle muzycznym bardzo często dochodzi do sytuacji, w których współpracujący ze sobą artyści, legitymują się całkowicie różnym uznaniem i szacunkiem w branży. W tych kategoriach można wypowiadać się o o poszczególnych członkach zespołów, gdy jeden z nich znacznie wybija się ponad resztę. W podobnym tonie należy rozpatrywać kolaboracje promujące głównie określonego przedstawiciela sceny muzycznej i w tym przypadku idealnie pasują duety raper-DJ (niekiedy producent). Kiedy osoby pozostające przez długie lata w cieniu bardziej znanego artysty, usiłują zająć się solową karierą muzyczną, to niejednokrotnie muszą nieźle natrudzić się, aby pozbyć się łatki wiecznego pomocnika. Członek Rhymesayers Entertainment, BK-One, przez lata będący DJ-em koncertowym Brothera Aliego idealnie tutaj pasuje. W 2009 roku mieszkaniec Minneapolis przy pomocy swojego kompana, Benzilli, wydał producencki album z plejadą uznanych raperów – „Radio Do Canibal”.

    Życiorys BK-One’a jest wypełniony po brzegi muzycznymi historiami, przypadającymi już na jego najmłodsze lata. Dorastając w Milwaukee uczył się gry na pianinie i wibrafonie; dość szybko zaczął kolekcjonować płyty. Następnie podjął naukę jazzu na Roosevelt Middle School of the Arts, kontynuując to również na West Division High w największym mieście stanu Wisconsin. W tym czasie miał przyjemność poznać i grać wspólnie ze swoimi inspiratorami – Barrym Harrisem, Yusefem Lateefem, Jackiem DeJohnette, Eddie’em Palmierim, Joshem Redmanem i innymi. W międzyczasie z pomocą jednego z nauczycieli poznawał kolejne muzyczne sekrety, aż do 1996 roku, kiedy zdecydował się na przeprowadzkę do Minneapolis.

    W Minnesocie wraz z Aaronem Moneyem bohater tego artykułu powołał do życia pierwszą audycję radiową w tym regionie USA poświęconą stricte undergroundowemu hip hopowi. W ten sposób niedługo później poznał większość osób kształtujących trzon Rhymesayers Entertainment; niebawem sam stał się częścią tej wytwórni płytowej. Od 2000 roku BK-One zajmował się przede wszystkim DJ-ingiem podczas koncertów zdobywającego coraz większą popularność, Brothera Aliego. Podczas licznych imprez na terenie USA oraz poza tym kontynentem, występował u boku największych postaci z niezależnej sceny hip hopowej, jak i mainstreamu. W 2003 roku wypuścił premierowy projekt, mix-CD „For The Love Of Music”. Następne szlify przyszły na wydanym 4 lata później krótkim wydawnictwie „Set In Motion”. Po tych przedbiegach, mieszkaniec Minneapolis zdecydował się na przygotowanie solowego LP. Przed ukazaniem się „Radio Do Canibal”, duża część opinii publicznej zachodziła w głowę, jakim to cudem człowiek cienia zebrał mocno wyglądające na papierze grono Emcees.

    Wydawnictwo płytowe trafiło na sklepowe półki 6 października 2009 roku. Materiał został wypuszczony rzecz jasna Rhymesayers Entertainment, które zadbało o niecodzienną formę płyty CD (tzw. discbox slider). Jednak uwaga słuchaczy i tak skupiała się głównie na obsadzie tego longplaya. Czołowi przedstawicieli labelu z północy Stanów Zjednoczonych (lub blisko z nim związani twórcy) – Slug, Brother Ali, I Self Devine, Toki Wright, Murs, P.O.S. – nie stanowią jeszcze takiego zaskoczenia. Podobnie można zrozumieć obecność na albumie undergroundowych raperów z Kalifornii – Aceyalone’a, Myka 9, The Groucha, Abstract Rude’a. Za to gościnne zwrotki Black Thoughta, Raekwona, Scarface’a, Phonte stanowią nie lada zaskoczenie. Całość dopełniają będący na fali wznoszącej członkowie Hypnotic Brass Ensemble i Aby Wolf. Jak do tego zacnego towarzystwa przedstawia się warstwa muzyczna dostarczona przez BK-One’a, Benzillę i akompaniujących muzyków? „Radio Do Canibal” opiera się o sample pochodzące z muzyki brazylijskiej – nastrój LP został utrzymany w żywiołowym, bujającym, momentami wręcz skocznym klimacie. Nie wszystkie interpretacje i rozwiązania zaproponowane przez głównego architekta płyty zasługują na wysokie noty, aczkolwiek na dłuższą metę naprawdę dobrze to wychodzi.

    W tym wszystkim dziwi niski poziom promocji wydawnictwa. Rhymesayers Entertainment dało się poznać jako label trzymający pieczę nad wydawanymi przez siebie materiałami i trudno zrozumieć (szczególnie spoglądając na tracklistę LP) odstawienie tego materiału na boczny tor. W ub.r. doszło do kuriozalnej sytuacji, kiedy to prawie po dwóch latach od premiery „Radio Do Canibal”, powstał teledysk do utworu „Tema Do Canibal”. Ponadto trafiły do obiegu odrzuty i niewykorzystane elementy przy konstrukcji płyty, zebrane na „Radio Do Canibal Extras” (ukazała się też EP-ka o tym samym tytule). Z drugiej strony, BK-One z pewnością nie załamuje rąk i jest szczęśliwy z opublikowania debiutanckiego długogrającego materiału. O jego podejściu do muzyki w tym momencie, najlepiej świadczy poniższy cytat, który powinien wziąć do serca każdy twórca muzyczny:

    Przez 10 lat puszczałem płyty, żeby Brother Ali mógł rapować. Teraz puszczam je, by wywołać uśmiech na twarzy mojej córki.

    Aktualizacja: Benzilla umieścił wybrane tracki z w całości „Radio Do Canibal” na Bandcampie.

    Tracklista

    1. Ivan Tiririca (Intro)
    2. Gititit feat. Slug & Brother Ali
    3. Mega feat. Aceyalone, Myka 9 & Abstract Rude
    4. Caetano Veloso (Interlude)
    5. The True & Living feat. Raekwon & I Self Devine
    6. Here I Am feat. Phonte, Brother Ali & The Grouch
    7. Tema Do Canibal feat. Hypnotic Brass Ensemble
    8. Ivan Tiririca (Interlude)
    9. Philly Boy feat. Black Thought
    10. Blood Drive feat. Slug
    11. A Day’s Work feat. P.O.S.
    12. Face It feat. Toki Wright
    13. Love Like That feat. Aby Wolf
    14. Hyldon (Interlude)
    15. Blue Balls feat. Blueprint
    16. Eighteen To Twenty-One feat. Murs
    17. Call To Arms feat. I Self Devine
    18. American Nightmare feat. Brother Ali & Scarface
    19. Tom Ze (Outro)
  • Darmowe EP: Brother Ali – The Bite Marked Heart

    Darmowe EP: Brother Ali – The Bite Marked Heart

    2–3 minut

    Od wielu lat przypadające na dzisiaj Walentynki stanowią jedno z najbardziej nachalnych i obrzydliwych dat w roku kalendarzowym. Komercyjny wymiar 14 lutego i cała otoczka kryjąca się za tym „świętem” może przyprawić o mdłości skuteczniej niż początkowa scena w „Conanie Barbarzyńcy” w wersji 3D. Trudno mi pojąć międzynarodowy fenomen tego wydarzenia, a tym bardziej jego upowszechnienia na polskim gruncie. Anglosaski wymysł na tyle się upowszechnił nad Wisłą, że już dawno zepchnął w cień rodzime święto zakochanych – Noc Kupały (Sobótka), obchodzone w nocy z dnia 21 na 22 czerwca. Osobiście od sztucznych przejawów miłości 14 lutego, preferuję coś dla prawdziwych gangsterów – lekturę o masakrze w Dniu Świętego Walentego i/lub wartościowe muzyczne danie. 13 lutego ukazał się darmowy projekt Brothera Aliego, „The Bite Marked Heart”, dzięki któremu Walentynki nie muszą wyglądać aż tak obrzydliwie.

    Rhymesayers Entertainment od lat stanowi niezwykle uznaną i poważaną wytwórnię hip hopową. Na długiej liście artystów wydających projekty muzyczne pod skrzydłami tej oficyny wydawniczej znajdziemy wiele istotnych postaci. Brother Ali obok Atmosphere i DJ’a Abilitiesa niemal od początku jest związany z tym labelem. Poszczególne etapy kariery muzycznego tego sympatycznego rapera przedstawię w niedalekiej przyszłości przy okazji artykułu o jego nadchodzącym albumie, „Mourning in America and Dreaming in Color”. Płyta uprzednio została zapowiedziana na 5 marca b.r., jednak już teraz wiadomo, że na kolejne LP autorstwa bohatera niniejszego wpisu trzeba będzie trochę dłużej poczekać (premierę wydawnictwa przesunięto na drugą połowę tego roku). Aby skrócić oczekiwanie na pełne wydawnictwo muzyczne, Brother Ali postanowił wypuścić darmowy materiał, „The Bite Marked Heart”.

    Wydany 13 lutego projekt zawiera 7 utworów zgrabnie wpasowujących się w walentynkową tematykę. Wywodzący się z Minneapolis wykonawca nagrał nieco rozszerzoną EP-ką poświęconą sprawom damsko-męskim, odnoszącej się do różnych kwestii dotyczących miłości i związków. Wszystkie kompozycje zostały oparte o produkcję Jake One’a i Anta, natomiast gościnnie udzielili się Phonte (Little Brother, The Foreign Exchange), Stokley Williams (Mint Condition) oraz wokalistki Nikki Jean i Aby Wolf. Sympatycy twórczości Brothera Aliego z pewności będą usatysfakcjonowani „The Bite Marked Heart”, aczkolwiek gospodarz projektu momentami aż za bardzo przypomina Sluga i Mursa, doskonale znanych z zamiłowania do nagrywania tracków o kobietach. Jednak darmowe EP artysty posiada specyficzny i uduchowiony pierwiastek, nadający kształtu wydawnictwu.

    Zawartość darmowej EP-ki Brothera Aliego można poznać odwiedzając Soundcloud. „The Bite Marked Heart” dodatkowo można pobrać korzystając z poniższego odnośnika. A na prawdziwe święto nie tylko zakochanych, ale przede wszystkim płci pięknej należy poczekać do 8 marca. Dzień Kobiet zbliża się już wielkimi krokami.

    DOWNLOAD Brother Ali – „The Bite Marked Heart”

    Tracklista

    1. Shine On feat. Nikki Jean
    2. Electric Energy
    3. I’ll Be Around feat. Phonte & Stokley Williams
    4. I Can’t Wait
    5. Years
    6. Haunted Housebroken feat. Aby Wolf
    7. The Bite Marked Heart
  • Slug i Ant przedstawiają kolejny album Atmosphere

    Slug i Ant przedstawiają kolejny album Atmosphere

    2–3 minut

    Niezależni artyści hip hopowi coraz częściej decydują się na wydawanie muzyki własnym sumptem lub we współpracy z niewielkimi labelami. Jednak nadal wiele do powiedzenia mają duże i prężnie działające oficyny wydawnicze. W ścisłej czołówce firm znajdzie się miejsce dla wytwórni płytowej z Minneapolis, Rhymesayers Entertainment. Do najważniejszych płyt wypuszczonych w 2011 roku przez tę firmę należą następujące projekty: „Adventures In Counter Culture” Blueprinta, „Are You Gonna Eat That?” Hail Mary Mallon (Aesop Rock, Rob Sonic & DJ Big Wiz), „Together/Apart” Grievesa, „Cats & Dogs” Evidence’a. Oprócz wszystkich ww. albumów nie sposób pominąć kolejnej produkcji poważanej na całym globie formacji Atmosphere. Slug i Ant w kwietniu b.r. zaprezentowali słuchaczom swój siódmy album – „The Family Sign”.

    W przeciągu kilkunastu lat działalności, Atmosphere dotarło ze swoją twórczością do niemal każdego zakątka świata hip hopowego na wszystkich kontynentach. Począwszy od debiutanckiego materiału grupy, „Overcast!” z 1997 roku, Slug i Ant sukcesywnie poszerzają grono swoich sympatyków. Duet nieustannie dostarcza nowych wydawnictw płytowych, a ich dyskografia z roku na rok poszerza się o następne tytuły. Do najwartościowszych płyt sygnowanych przez ten zespół zaliczają się kolejno: „Lucy Ford: The Atmosphere EPs” (2001), „God Loves Ugly” (2002), „Seven’s Travels” (2003), „You Can’t Imagine How Much Fun We’re Having” (2005), „When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold” (2008). Ponadto warto wyróżnić serię „Sad Clown Bad…”, a także „To All My Friends, Blood Makes The Blade Holy: The Atmosphere EP’s” z poprzedniego roku. Pokaźny dorobek artystyczny Atmosphere w połączeniu z charakterystycznym stylem formacji – teksty Sluga bardzo często nawiązują do kobiet, gładko łącząc się z eklektycznymi instrumentalami tworzonymi przez Anta – przyniósł im tysiące pochlebnych opinii napływających z całego świata. Nic w tym dziwnego, iż wieści o premierze w kwietniu b.r. „The Family Sign” wywołało poruszenie w branży muzycznej.

    Ostatni materiał Atmosphere ukazał się na rynku płytowym 12 kwietnia 2011 roku. W porównaniu z poprzednimi płytami, „The Family Sign” stanowi najbardziej osobisty i szczególny album przygotowany przez artystów związanych z Rhymesayers Entertainment. Slug w charakterystyczny dla siebie sposób opowiada o utracie przyjaciół, okazywaniu sympatii najbardziej pozytywnym i szczególnym ludziom w życiu, potrzebie posiadania ważnych osób w zwykłej codzienności. Raper przy pomocy Anta przedstawia historie o znajomych, rodzinie, dzieciach. Poświęca też miejsce dla nakreśleniu relacji panujących w domu niejednego człowieka, ukazując trudy, z jakimi borykają się ludzie. Longplay zawiera po prostu teksty o przemijaniu, czasie i śmierci – niby takie proste, ale niełatwe do uporządkowania dla wielu osób. „The Family Sign” to podróż przez krainę Atmosphere; 14 zaangażowanych tracków przygotowanych niemal w całości przez Sluga i Anta (gościnnie pojawia się jedynie gitarzysta Nate Collis).

    Album trafił do sprzedaży we wszystkich formatach (płyta CD, wydanie winylowe i digitalowe), a artyści postarali się o kilka teledysków promujących „The Family Sing”. Wideoklipy powstały do utworów „She’s Enough”, „Just For Show” i „The Last To Say”. Atmosphere niebawem z pewnością znowu zaprezentuje słuchaczom nową porcję materiału i ponownie przyciągnie na siebie uwagę opinii publicznej.

    Tracklista

    1. My Key
    2. The Last To Say
    3. Became
    4. Just For Show
    5. She’s Enough
    6. Bad Bad Daddy
    7. Millennium Dodo
    8. Who I’ll Never Be
    9. I Don’t Need Brighter Days
    10. Ain’t Nobody
    11. Your Name Here
    12. If You Can Save Me Now
    13. Something So
    14. My Notes
  • Evidence z drugim solowym albumem

    Evidence z drugim solowym albumem

    3–5 minut

    Już tylko trzy miesiące dzielą nas od zakończenia roku. W związku z tym, niejeden artysta śpieszy się, żeby zdążyć z wydaniem nowego albumu jeszcze w 2011 roku. W czasie, gdy jedni znajdują się na ostatniej prostej przed wypuszczeniem świeżego projektu – w tym miejscu mowa o nadchodzących materiałach m.in. Jedi Mind Tricks, Statika Selektah, The Away Team, Mursa & Ski Beatz, Exile’a, Marqa Spekta & Kno – drudzy świętują ukazanie się swoich wydawnictw na rynku muzycznym. Jedna z wiodących postaci na scenie hip hopowej, Evidence, w zeszłym tygodniu wydał swoją drugą solową produkcję. Premiery „Cats & Dogs” wypatrywało tysiące fanów na całym świecie, którzy w końcu mogą poznać efekty pracy Mr. Slow Flow.

    34-letni artysta rodem z Miasta Aniołów bezsprzecznie należy do ścisłej czołówki dzisiejszych Emcees. Evidence wypłynął na szerokie wody za sprawą działalności w ramach kultowej grupy Dilated Peoples. Wraz z Rakaa Iriscience i DJ’em Babu wydali pięć albumów (w tym jeden łączony z DVD, „The Release Party”), dzięki czemu stali się cenionymi osobami zarówno przez zwolenników niezależnego hip hopu, jak i mainstreamu. Charakterystyczny flow Michaela Perretty, nadający mu przydomek Mr. Slow Flow, zjednał artyście wielu zagorzałych sympatyków swojej twórczości. Po ostatnim longplayu Dilated Peoples, ww. „The Release Party” z 2007 roku, członkowie tego zespołu skupili się na solowych karierach.

    Jeszcze w tym samym roku trafił do sprzedaży wydany przez Decon Records debiutancki materiał Evidence’a, „The Weatherman LP”. Następnie przyszła kolej na „The Layover EP” z 2008 roku, a pomiędzy tymi wydawnictwami płytowymi, członek Dilated Peoples zaprezentował kolejne części instrumentalnych kompilacji – „Red Tape Instrumentals” i „Purple Tape Instrumentals”. Po dużej aktywności na scenie muzycznej w latach 2007-08, mieszkaniec Los Angeles spuścił z tonu, ograniczając swoje działania w branży hip hopowej. Jedyny projekt sygnowany pseudonimem Evidence’a, „I Don’t Need Love” ukazało się pod koniec 2010 roku. Pomimo tego, raper i producent w jednym nie zniknął jednak z pola widzenia opinii publicznej, wyczekującej oficjalnych informacji dotyczących jego drugiego albumu. Wreszcie, na początku minionych wakacji podano do wiadomości tracklistę i datę premiery „Cats & Dogs„.

    W porównaniu z poprzednimi płytami Kalifornijczyka, nastąpiła zmiany wydawcy z Decon Records na Rhymesayers Entertainment. Oficjalna premiera „Cats & Dogs” odbyła się 27 września b.r., a wydanie albumu zostało poprzedzone serią singli wzmagających apetyt odbiorców na niniejsze wydawnictwo. Płyta zawiera 17 tracków (elektroniczna wersja LP dostępna w sprzedaży na iTunes została rozszerzona o trzy bonusowe tracki) utrzymanych w stylu, do jakiego Evidence przyzwyczaił już na wcześniejszych projektach. Leniwe, spokojne flow, teksty oparte o mocne, pasujące do warsztatu artysty beaty. Element zaskoczenia tkwi w doborze osób współtworzących drugi longplay Amerykanina. Przyglądając się gościnnym występom wokalistów i raperów nie dziwi obecność Aloe Blacca, Rakaa Iriscience’a, Krondona, czy Ras Kassa. Jednak fakt, iż na „Cats & Dogs” znalazło się miejsce dla Raekwona, Prodigy’ego, Roca Marciano, Lil’ Fame’a, czy Termanology’ego stanowi pewnego rodzaju niespodziankę. Z kolei udział Sluga i Aesop Rocka należy rozpatrywać w ramach współpracy pomiędzy artystami związanymi z Rhymesayers Entertainment. Producenci odpowiedzialni za warstwę muzyczną to mieszanka rutyny z młodością – The Alchemist, Sid Roams, DJ Premier po jednej stronie, a Charli Brown, Twiz The Beat Pro, Rahki po drugiej.

    Rhymesayers Entertainment wykonało ukłon w stronę słuchaczy, udostępniając „Cats & Dogs” do odsłuchu na Bandcampie. Za pośrednictwem tego serwisu oraz doskonale znanych kolekcjonerom płyt sklepów internetowych można dokonać zakupu albumu Evidence’a.

    Jak wspomniałem, „Cats & Dogs” doczekało się kilku singli promujących to wydawnictwo, do których powstały też teledyski. Obrazy powstały do „To Be Continued…” (początkowo utwór miał nie trafić na LP), „You” oraz „It Wasn’t Me”. Emocje towarzyszące ukazaniu się drugiego longplaya Evidence’a były duże, balon oczekiwań związanych z tym wydawnictwem został napompowany do wręcz niebotycznych rozmiarów. Czy materiał powstający od 2008 roku rzeczywiście można określić mianem „albumu roku”? To pytanie zadaje teraz niejeden spec od kultury hip hopowej.

    Tracklista

    1. The Liner Notes feat. Aloe Blacc (prod. The Alchemist)
    2. Strangers (prod. Twiz The Beat Pro)
    3. The Red Carpet feat. Raekwon & Ras Kass (prod. The Alchemist)
    4. It Wasn’t Me (prod. Rahki)
    5. I Don’t Need Love (prod. Evidence)
    6. You (prod. DJ Premier)
    7. God Bless That Man (Interlude)
    8. Fame feat. Roc Marciano & Prodigy (prod. Charli Brown)
    9. James Hendrix (Stepbrothers) (prod. The Alchemist)
    10. Late For The Sky feat. Slug & Aesop Rock (prod. Sid Roams)
    11. Crash (prod. The Alchemist)
    12. Where You Come From? feat. Rakaa Iriscience, Lil’ Fame & Termanology (prod. The Alchemist)
    13. …
    14. To Be Continued… (prod. Sid Roams)
    15. Falling Down (prod. Rahki)
    16. Well Runs Dry feat. Krondon (prod. Sid Roams)
    17. The Epilogue (prod. DJ Premier)
  • Opowieści Blueprinta o kontrkulturze

    Opowieści Blueprinta o kontrkulturze

    2–3 minut

    Albumy konceptualne, odnoszące się do specyficznych terminów, odłamów kultury, będące w opozycji wobec obecnej sceny muzycznej niewątpliwie wybijają się na tle innych płyt. Projekty realizowane według zamysłu skupiającego się wokół niszowych składowych życia codziennego zdecydowanie górują pomysłowością nad innymi wydawnictwami płytowymi. Z drugiej strony, nie każdego artystę stać na tak odważne kroki, gdyż jak powszechnie wiadomo, wymagania słuchaczy odnośnie poziomu dzisiejszej muzyki stają się coraz niższe. Tym bardziej należy docenić postacie, idące pod prąd i stawiające sobie za cel wolność artystyczną. Właśnie w ten sposób postąpił raper i producent w jednym, Blueprint, którego najnowszy longplay – „Adventures in Counter-Culture”, to całkowite przeciwieństwo dzisiejszej popkultury i mainstreamu.

    Aby we właściwy sposób podejść do przedstawienia ostatniego wydawnictwa płytowego artysty pochodzącego z Columbus w stanie Ohio, należy przybliżyć tytuł jego LP. „Adventures in Counter-Culture” jest związane z terminem kontrkultury, której definicję znajdziecie poniżej:

    Kontrkultura – termin zastosowany pod koniec lat 60. jako nazwa kultury alternatywnej (w stosunku do głównego nurtu kultury), reprezentowanej zwłaszcza przez środowiska młodzieży, ale także twórców oraz część intelektualistów w krajach zachodnich. Kontrkultura jako ruch kontestatorski związany z działalnością nowej lewicy, skierowany był przeciwko konsumpcyjnej kulturze europejskiej, powszechnie uznanym prądom intelektualnym, filozoficznym i artystycznym, oficjalnym wartościom i ustalonym stylom życia oraz istniejącym stosunkom społeczno-politycznym (źródło: WIEM, darmowa encyklopedia).

    Tematyka zawarta na płycie wydanej nakładem Rhymesayers Entertainment stanowi pogardę dla popkultury, polityki i apatycznej, nieinspirującego społeczeństwa. Blueprint w alternatywny sposób połączył zupełnie przeciwstawne sobie brzmienia muzyczne – R&B, kościelne chóry, elektronikę, rock – dodając do nich szczyptę hip hopu. Z tego wielokulturowego tygla artysta uwarzył smakowitą, a zarazem wyszukaną potrawę, która nie znajdzie się w jadłospisie przeciętnego fana rapu. Jednak, patrząc przez pryzmat choćby „Who EP”, materiału poprzedzającego ukazanie się na rynku fonograficznym „Adventures in Counter-Culture” nie należy być zdziwionym drogą obraną przez CEO Weightless Recordings, którego rozmach produkcji sięga daleko poza ramy hip hopowe.

    Opowieści Blueprinta o kontrkulturze trafiły do sprzedaży 5 kwietnia 2011 roku i są dostępne w trzech formatach – płycie CD (digipack), wersji winylowej (limitowane wydanie picture disc) i digitalowej. „Adventures in Counter-Culture” jest promowane teledyskami powstałymi do następujących utworów: „Radio-Inactive”, „Keep Bouncing” oraz „So Alive”. Z pewnością album nie zdobędzie licznych zwolenników hołubiących korzenny hip hop lecz nie należy przechodzić obojętnie obok materiału w pełni zrealizowanego przez przedstawiciela Rhymesayers Entertainment. Natomiast sympatycy sarkastycznych wypowiedzi odnajdą w Blueprincie bratnią duszę.

    Tracklista

    1. Five Years Ago
    2. Go Hard or Go Home (Printnificence)
    3. Automatic
    4. Keep Bouncing
    5. Wanna Be Like You
    6. My Culture
    7. Mind, Body, & Soul feat. Angelica Lee
    8. So Alive
    9. Stole Our Yesterday
    10. Radio-Inactive
    11. Welcome Home
    12. Fly Away
    13. The Clouds
    14. Rise & Fall
    15. The Other Side
  • Zmarł Michael Eyedea Larsen

    Zmarł Michael Eyedea Larsen

    Zmarł Michael "Eyedea" LarsenPóźnym wieczorem 17 października otrzymałem smutne wiadomości napływające z Minnesoty. Michael Larsen, znany lepiej jako Eyedea (9 listopada 1981 – 17 października 2010) zmarł w minioną niedzielę.

    Śmierć tego niezwykle błyskotliwego artysty została potwierdzona przez jego matkę, Kathy Averill, która znalazła ciało syna. Niedługo potem, kobieta potwierdziła tę przygnębiającą wiadomość umieszczając krótką notkę na Facebooku: (więcej…)

  • Felt 3: A Tribute to Rosie Perez już w listopadzie

    Felt 3 - A Tribute to Rosie Perez17 listopada na sklepowe półki powinna trafić trzecia część popularnej serii Felt, której autorami są dobrze znani słuchaczom Slug (Atmosphere) oraz Murs (Living Legends).

    Tym razem całość produkcji została powierzona Aesop Rockowi, co może sugerować, że brzmienie „Felt 3: A Tribute to Rosie Perez„ będzie zdecydowanie mroczniejsze niż dwóch pierwszych woluminów. Dla przypomnienia „Felt: A Tribute to Christina Ricci” z 2002 roku została wyprodukowana przez The Groucha (Living Legends), a wydana cztery lata temu „Felt 2: A Tribute to Lisa Bonet” przypadła Antowi. Jestem pewien, iż istnieje spore grono fanów, którzy z utęsknieniem oczekują na ten materiał. Zapewne niektórzy mogą zastanawiać komu oddawany jest hołd w serii Felt. Odpowiedzi nie należy długo szukać, a jak wiadomo obaj artyści lubią wszem i wobec opowiadać o kobietach. Zarówno Christina Ricci, Lisa Bonet, czy Rosie Perez są dobrze rozpoznawalnymi postaciami w USA, także nie jest niespodzianką, że zostały wybrane jako muzy wykonawców. Wszystkie są równie urokliwe i apetycznie wyglądające. (więcej…)

Translate