U Call That Love

Pragmatycznie o hip hopie i muzyce instrumentalnej

Tag: aesop rock

  • Osobista płyta Aesop Rocka – The Impossible Kid

    Osobista płyta Aesop Rocka – The Impossible Kid

    4–6 minut

    W świecie hip hopu od początku panuje niesamowita rywalizacja. Przez ponad cztery dekady przez międzynarodową scenę przewinęło się tysiące twórców. Wielu wykonawców nagrywających muzykę przez 10-20 lat, czasami nawet dłużej, doczekało się legendarnego statusu. Po latach doświadczeni artyści nie tyle są darzeni sympatią, co również sentymentem przez odbiorców. Czy jednak słusznie? Problem polega na tym, że tylko garstka raperów, producentów i DJ-ów potrafi utrzymać poziom przez dłuższy okres swojej pracy twórczej. Zbytnie przywiązywanie się do nazwisk odbija się przy tym na kształcie współczesnego środowiska rapowego. Nowe płyty mnóstwa dawnych tuzów hip hopowych eufemistycznie nie powalają na kolana. W związku z tym, wypada docenić wykonawców, którzy starzeją się, jak wino. W tym wąskim gronie znajduje się Aesop Rock. Słynny amerykański artysta opublikował przed czterema miesiącami kolejny album – „The Impossible Kid”.

    7 albumów solowych, 3 EP-ki, multum dwunastek i singli, 4 kompilacje, 5 kolaboracyjnych longplayów i EP-ek. Do tego stała współpraca z plejadą artystów ze świata muzycznego i filmowego, kolaboracja ze znanymi na całym świecie markami, docenienie ze strony świata naukowego, liczne koncerty w Ameryce Północnej, Europie i Australii, a także nieustanny rozwój artystyczny. Tak pokrótce przedstawia się 20-letnia kariera muzyczna Aesop Rocka. Całkiem nieźle, jak na osobę, która przypadkowo zajęła się na poważnie rapem, nieprawdaż? Ekscentryczny Ian Bavitz dorobił się legendarnego statusu w środowisku. Jedynie nielicznym niezależnym twórcom udała się podobna sztuka. Po dwóch dekadach na scenie hip hopowej nietrudno o wypalenie, zawieszenie działalności lub wybranie znacznie różniącej się ścieżki od uprzednio przyjętych wytycznych. Mieszkaniec San Francisco wychodzi z zupełnie innego założenia, cały czas starając się dowieść swojej klasy na kolejno wydawanych projektach.

    Już na pierwszych płytach („Music for Earthworms”, „Float”, „Labor Days”) amerykański artysta stawiał na oryginalne, nawet jak na underground, formy muzyczne. W szybkim tempie jego charakterystyczny głos i styl producencki stał się rozpoznawany i kojarzony w USA. Wraz z kolejnymi wydawnictwami („Fast Cars, Danger, Fire and Knives”, „Bazooka Tooth”, „None Shall Pass”) znaczenie Aesop Rocka w indie hip hopie stale rosło. Raper i producent w jednym nieustannie eksperymentował ze swoim brzmieniem, dokładając nowe elementy na swoim wydawnictwach. Przy tym trzymał wysoki poziom od strony lirycznej, zapewniając wszystkich, że należy do elity najlepszych tekściarzy w rapie.

    Po produktywnym i obfitującym w sukcesy okresie spędzonym w Definitive Jux, po wydaniu w 2007 roku klasycznego albumu „None Shall Pass” Aesop Rock ograniczył swoją aktywność na scenie hip hopowej. W następnych latach rzadziej on udzielał się na nowych wydawnictwach. Artysta zaangażował się bardziej w projekt Mursa i Sluga, Felt, produkując trzecią płytę grupy – „3: A Tribute To Rosie Perez”. Ikona undergroundu wróciła do żywych po podpisaniu kontraktu płytowego z Rhymesayers Entertainment. Pod szyldem tego słynnego labelu ukazały się następne płyty Iana Bravitza, w tym powszechnie komplementowane „Skelethon” i wspólne materiały nagrywane z Robem Soniciem i DJ-e Big Wizem pod szyldem formacji Hail Mary Mallon („Are You Gonna Eat That?”, „Bestiary”). Oprócz tego ukończył on w 2013 roku wspólne przedsięwzięcie z Kimyą Dawson pod nazwą The Uncluded. W duecie z tą artystką opublikował on „Hokey Fright”. Po drodze do tegorocznego albumu wpadła również dobrze przyjęta EP-ka z Homeboyem Sandmanem (wykonawcy poznali się bliżej przy okazji wspólnej trasy koncertowej), „Lice”. Aesop Rock wcale nie zamierzał spuszczać z tonu, o czym świadczy „The Impossible Kid”. Pod kilkoma względami, to najważniejsze wydawnictwo w jego karierze muzycznej.

    Informacje o nadchodzącym projekcie artysty pojawiły się w mediach w drugiej połowie lutego. Dzięki sprawnie poprowadzonej kampanii promocyjnej przez Rhymesayers Entertainment (jedni z większych speców w tej dziedzinie) 7 solowa płyta doświadczonego twórcy była jednym z najbardziej wyczekiwanych projektów pierwszej połowy 2016 roku. Czy Aesop Rock rzeczywiście nagrał materiał, który powinien być rozpatrywany w tych kategoriach? Jak najbardziej tak. Kultowy artysta udźwignął presję, dostarczając odbiorcom miejscami kapitalny longplay. W wieku 40 lat na „The Impossible Kid” całkowicie rozliczył się on ze swoją trudną przeszłością. Nowy album artysty należy postrzegać w formie jego pamiętnika z lat dziecięcych przeniesionego o ponad 20 lat w przyszłość. Aesop Rock porusza na płycie szereg niewygodnych tematów, o których głośno mówi niewielu współczesnych wykonawców, a większość boi się nawet o nich pomyśleć. Blisko 50-minutowe wydawnictwo stanowi długi storytelling o więziach rodzinnych, borykaniu się z depresją, odnajdywania miejsca w społeczeństwie XXI wieku i poszukiwania spokojnej przystani, do której można zawinąć nawet przy najsilniejszych sztormach. Ze względu na osobisty wymiar, Aesop Rock niemal w pojedynkę zrealizował wszystkie elementy składające się na całość „The Impossible Kid”. Jedynie w kilku utworach wspomogli jego członkowie Grimace Federation, zaś ostateczny wygląd okładki (znakomity projekt graficzny) to zasługa Aleksa Pardeego. Tak oto stworzono album, w którym każdy słuchacz odnajdzie cząstkę siebie.

    Wydawnictwo udostępniono do odsłuchu na Bandcampie, YouTube (powstało genialne video do zobrazowania materiału), Spotify, Deezerze i stronach pokrewnych. „The Impossible Kid” trafiło do obiegu w wersji elektronicznej (iTunes, Amazon, Google Play, etc.) i fizycznej. Płyty kompaktowe i winylowe do nabycia za pośrednictwem Fifth Element, UGHH, HHV.DE i pozostałych dobrze kojarzonych sklepów (w tym polskich, link poniżej). Wydawnictwo promuje seria nagrań video. Oprócz teledysków nakręconych do „Rings”, „Blood Sandwich”, „Lazy Eye”, „Kirby” i „Dorks”, pojawiły się także klipy umożliwiające większy wgląd do tego albumu. Jak słusznie stwierdzili redaktorzy Bandcampa, Aesop Rock nadal potrafi pozytywnie zaskoczyć, będąc jednym z ostatnich przedstawicieli starej gwardii rapu, nagrywających muzykę na poziomie sprzed lat.

    Tracklista

    1. Mystery Fish
    2. Rings
    3. Lotta Years
    4. Dorks
    5. Rabies
    6. Supercell
    7. Blood Sandwich
    8. Get Out of the Car
    9. Shrunk
    10. Kirby
    11. TUFF
    12. Lazy Eye
    13. Defender
    14. Water Tower
    15. Molecules
  • Album Aesop Rocka wydany nakładem Rhymesayers Entertainment

    Album Aesop Rocka wydany nakładem Rhymesayers Entertainment

    3–5 minut

    Rhymesayers Entertainment – jestem niemalże pewien, że duża część Czytelników UCTL wśród swoich ulubionych labelów muzycznych wymieniłaby między innymi powyższy. Powodów jest wiele, gdyż panowie z Rhymesayers dbają o to, by szeregi wytwórni zasilali najbardziej szanowani artyści niezależnej sceny hip hopowej, prezentujący inteligentne i emocjonalne podejście. Warto wspomnieć chociażby o ostatnich albumach Evidence’a, Atmosphere czy wydany w ubiegłym roku, przez wielu oczekiwany „Mourning In America and Dreaming In Color” Brothera Aliego. Mimo że ostatni z raperów lekko przyćmił pozostałe wydawnictwa oficyny z roku 2012, nie wyobrażam sobie, by na łamach U Call That Love nie pojawiła się chociażby krótka wzmianka na temat ostatniego longplaya Aesop Rocka, o wdzięcznym tytule „Skelethon”.

    Aesop Rock, a właściwie Ian Matthias Bavitz, przyszedł na świat w roku 1976 i dorastał na Long Island w Nowym Jorku. Zdobywał wykształcenie w Northport High School oraz na Boston University, gdzie kształcił się pod kątem znajomości sztuki. Hip hopem zainteresował się około roku 1985, słuchając m.in. Public Enemy czy Boogie Down Producions na zmianę z gitarowymi brzmieniami pokroju Dead Kennedys, co zaowocowało silnymi inspiracjami, które słychać w jego muzyce po dziś dzień.

    Pierwsze kroki jako raper Aesop stawiał na początku lat dziewięćdziesiątych, a w 1997 roku wypuścił własnym nakładem swój debiut, „Music for Earthworms”, na którym gościnnie udzielił się Percee P. Dystrybuowany drogą internetową album rozszedł się w całości nakładu, co raper poczytał za sukces, a zarobione pieniądze przeznaczył na wydanie dwa lata później EP-ki „Appleseed”. Płyta spotkała się z równie dobrym odbiorem wśród fanów podziemnego rapu. Warto dodać, że w produkcji obu wydawnictw palce maczał Blockhead, którego Aesop poznał podczas studiów w 1994 roku.

    Tuż po pomyślnym odbiorze „Appleseed” raper podpisał kontrakt na wydanie albumu studyjnego z labelem Mush – mowa tu o „Float” z 2000 roku. Na wyprodukowanym w połowie przez niego, a w połowie przez Blockheada longplayu gościnnie pojawili się Slug z Atmosphere, Vast Aire z Cannibal Ox oraz Dose One. Mówiąc krótko – śmietanka szeroko pojętego alternatywnego hip hopu.

    Najlepszy okres w twórczości Aesop Rocka rozpoczął się po podpisaniu kontraktu z oficyną Definitive Jux, będącą jednym z najlepszych wydawców niezależnego, progresywnego hip hopu nie tylko w Stanach, ale także na świecie. Dzięki temu w 2001 roku raper wydaje longplay „Labor Days”, który przyniósł mu największą rozpoznawalność i 15 miejsce w rankingu Billboardu United States Independent Charts. I tym razem beaty stworzył Aesop wespół z Blockheadem (nie licząc jednego utworu, wyprodukowanego przez Omegę One). Największą popularność zyskał singiel „Daylight”, który doczekał się reedycji w 2002 roku.

    W 2005 roku, również nakładem Def Jux, ukazała się EP-ka „Fast Cars, Danger, Fire and Knives”, zawierająca 88-stronicowy booklet z tekstami rapera, od „Float” począwszy. Dwa lata później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo studyjne, „None Shall Pass”, z okładką autorstwa Jeremy’ego Fisha. Wśród producentów, oprócz Aesopa i Blockheada pojawił się także El-P oraz Rob Sonic. Fani dobrze przyjęli zmianę brzmienia artysty, które przy okazji ostatnich albumów zaczęło nieco nudzić niektórych słuchaczy. Od 2007 do około 2009 roku Aesop Rock był niemalże nieobecny na scenie muzycznej. W 2009 wyprodukował album Felt „Felt 3: A Tribute To Rosie Perez”, a w 2011 Rhymesayers wydało album grupy Hail Mary Mallon (obok Aesopa jej szeregi zasilają Rob Sonic oraz DJ Big Wiz), „Are You Gonna Eat That?”.

    Czas na wydany w 2012 roku, pierwszy nakładem Rhymesayers, solowy album „Skelethon”. Na wyprodukowanym w całości przez Aesop Rocka albumie gościnnie udzielają się znane postacie niszowej sceny muzycznej, takie jak Kimya Dawson, Allyson Baker, Hanni El Khatib, Nicki Fleming-Yaryan, Grimace Federation czy koledzy z formacji Hail Mary Mallon – DJ Big Wiz i Rob Sonic.

    Ten longplay to dobra gratka dla cierpliwych fanów, jak i osób nieznających Aesop Rocka wcześniej. W beatach słychać inspiracje muzyką rockową, dynamiczne i silne uderzenia bębnów, komponujące się z wyrazistym sposobem rapowania. Nie zabraknie elementów, z których artysta znany jest najbardziej – niekonwencjonalnych tekstów, ocierających się nie raz o poezję, mających nie tylko drugie, ale też trzecie i czwarte dno… Czarny humor, ironia czy wymyślne figury stylistyczne nieraz wprawią w osłupienie słuchaczy i zmuszą do wielokrotnego przesłuchiwania tych samych fragmentów.

    „Skelethon” sprzedał się w pierwszym tygodniu w ilości 14 tysięcy kopii, co usytuowało go na czternastej pozycji notowania Billboard 200. Jako single zostały wybrane utwory „Zero Dark Thirty”, „ZZZ Top”, „Cycles To Gehenna”, a także „Homemade Mummy” – do każdego z nich powstał klip wideo.

    Tracklista

    1. Leisureforce
    2. ZZZ Top
    3. Cycles To Gehenna
    4. Zero Dark Thirty
    5. Fryerstarter
    6. Ruby ’81
    7. Crows 1
    8. Crows 2
    9. Racing Stripes
    10. 1,000 O’Clock
    11. Homemade Mummy
    12. Grace
    13. Saturn Missiles
    14. Tetra
    15. Gopher Guts
  • Cotygodniowy przegląd informacyjny #17

    Cotygodniowy przegląd informacyjny #17

    5–7 minut

    Prowadząc serwis muzyczny staram się zbierać informacje napływające z różnych stron świata; współrzędne geograficzne nie grają tutaj żadnej roli. Nie raz otrzymuję wiadomości z wydawałoby się bardzo egzotycznych regionów (Nowa Zelandia, Zimbabwe, Alaska) od szerzej nieznanych postaci. Przeciwwagę dla twórców z dalekich stron stanowią doskonale znani w niezależnych kręgach wykonawcy, posiadający teoretycznie lepszą kartę przetargową w dostaniu się na poszczególne witryny. Jednak w przypadku UCTL najważniejszym wyznacznikiem przy publikacji artykułów jest wartość artystyczna danego przedsięwzięcia. Selekcji dokonuję również przy okazji tematów do przeglądów informacyjnych ukazujących się na stronie. Nie inaczej stało się przy dzisiejszej odsłonie tego cyklu.

    Kolejne wydanie przeglądu informacyjnego zaczynamy od wieści dotyczących nadchodzącej produkcji ILL Billa. Niecodzienne połączenie dwóch zasłużonych postaci dla undergroundu wyszło przy okazji singla promującego wydawnictwo hardcore’owego rapera. „Severed Heads of State” powstało przy udziale El-P i stało się pierwszą odsłoną materiału zawartego na „The Grimy Awards”. Zaskakujący jest także zestaw gości na kolejnej płycie artysty. HR (Bad Brains), A-Trak (!), ww. El-P, Jedi Mind Tricks, OC, Cormega, Meyhem Lauren, Q-Unique, Shabazz the Disciple (!) & Lil’ Fame. Z kolei obsada producencka projektu nie stanowi aż takiej niespodzianki – DJ Premier, DJ Muggs, Pete Rock, Large Professor, The Beatnuts, El-P, Ayatollah, MoSS + kilka beatów autorstwa samego ILL Billa znajdzie się na tym albumie. Premiera płyty pod koniec stycznia przyszłego roku.

    Przed Wami waga ciężka rapu. Jeden z najlepszych teledysków ostatnich tygodni, to „The Symbol” Actiona Bronsona. Videoclip stylizowany na lata 70.te robi naprawdę duże wrażenie, szczególnie przedostatnia scena tego dzieła. Klip promuje wspólne wydawnictwo nieokiełznanego rapera i wiecznie zapracowanego beatmakera Statika Selektah – „Rare Chandeliers”. Płyta trafi do obiegu 15 listopada, a już teraz robi niemałe wrażenie, choćby za sprawą fenomenalnej okładki.

    Pod koniec października, grupa The Doppelgangaz zrobiła nie lada niespodziankę swoim fanom. The Ghastly Duo wypuściło darmowy beat tape „Doppic of Discussion”. Matter Ov Fact & EP przygotowali 6 premierowych instrumentali w stylu, do którego zdążyli już przyzwyczaić słuchaczy. Nowojorska grupa wkrótce ponownie zagości na stronie, nie tylko za sprawą tego wydawnictwa.

    21 października odbyła się premiera 5. części kompilacji Label Love prezentującej utwory z katalogów różnych wytwórni płytowych. W tej odsłonie projektu króluje jazz. „Label Love Vol. 5: The Jazz Edition” zawiera nagrania pochodzące od Tru Thoughts Recordings, Impossible Ark Records, Gondwana Records, Jazzman Records, Edition Records, Katalyst Entertainment, Revive Music Group & Basho Records. Całość materiału dostępna na Bandcampie.

    Wśród nowości na rynku płytowym z końca ub. miesiąca znalazł się kolejny projekt The Audible Doctora, „Doctorin”. Instrumentalne wydawnictwo członka Brown Bag AllStars zawiera 12 tracków pokazujących pełną klasę tego beatmakera. Producentem wykonawczym LP został sam Large Professor wraz z Gustavo Guerrą. Stream płyty za pośrednictwem Soundclouda. Wszystko wskazuje na to, iż nowojorczyk zostanie jednym z najważniejszych beatmakerów tego roku.

    Charakterystyczna wokalistka Szjerdene (nie tylko ze względu na swój pseudonim) wraz z duetem producenckim Tensei przygotowali piękne eksperymentalne nagranie, „The System”. Eklektyczny utwór z pogranicza wszelkiego rodzaju muzyki alternatywnej brzmi naprawdę świetnie. Osobiście czekam na więcej kompozycji w tym stylu od tych artystów.

    Wygląda na to, że The Alchemist nie zamierza spuszczać z tonu, nie zaprzestając wydawania nowej muzyki. Zupełnie niespodziewanie artysta wypuścił za pośrednictwem 9five Eyewear krótki projekt „Yacht Rock”. Darmowe wydawnictwo obfituje w utwory z udziałem Blu, Actiona Bronsona, Roka Marciano, Oh No, Chucka Inglisha & Big Twins. Wydawnictwo podzielone na stronę A i B dostępne do pobrania w tym miejscu.

    30 października wreszcie skończyła się trwająca naprawdę długo saga związana z wydaniem albumu Seana Price’a, „Mic Tyson”. Duck Down Music dodatkowo uczciło ten moment wypuszczając w dniu premiery wydawnictwa singiel „Remember” z udziałem Freddie’ego Gibbsa. Bonus track wyprodukowany przez Statika Selektah znajduje się w wydaniu digitalowym płyty.

    Kanadyjski raper Shad zaprezentował videoclip do singla „It Ain’t Over”. Nagranie pochodzi z tegorocznego darmowego projektu artysty „melancholy and the infinite shadness”. „Uncommonly handsome” Lenny Kravitz powinien być zadowolony z takiego użycia jego słynnego nagrania, „It Ain’t Over Till It’s Over”. Teledysk dodatkowo powinien ucieszyć każdego sympatyka twórczości tego artysty. „melancholy and the infinite shadness” znajdziecie na Bandcampie.

    Świeży teledysk od Akina Yaiego z kultowej grupy CYNE. Obraz nagrano do singla „Blow” pochodzącego z z wydanego w tym roku albumu artysty, „Nomadic”. Utwór wyprodukowany przez Enocha (wszystko zostało w rodzinie) doczekał się nieskomplikowanego, aczkolwiek ładnego dla oka klipu. „Nomadic” znajdziecie na Bandcampie, a artykuł o tym longplayu niebawem ukaże się w serwisie.

    Rhymesayers Entertainment przyzwyczaiło fanów do rzetelnej promocji swoich wydawnictw. Nie inaczej jest w przypadku albumu „Skelethon” Aesop Rocka. W drugiej połowie października ukazał się kolejny teledysk promujący płytę, tym razem nagrany do „Homemade Mummy”. Aż chce się odwiedzić park rozrywki ze starymi grami, widząc jaką frajdę mają tam nieco starsi nastolatkowie, nieprawdaż?

    W pierwszej połowie b.r. prezentowałem na stronie debiutancki projekt duetu Ninety One, „Short Nights”. Francuska grupa nie powiedziała ostatniego słowa w tym roku i zapowiedziała kolejną produkcję. Premiera „19.04” odbędzie się w grudniu, a już teraz trafił do obiegu singiel promujący album – „Small Boy” z udziałem Hydroponikz. Utwór dostępny do odsłuchu i/lub pobrania za pośrednictwem Bandcampa.

    Znany spec od mixtape’ów, Mick Boogie, przygotował kolejny interesujący projekt. „Brooklyn Originals” zawiera nagrania artystów wywodzących się z tej dzielnicy Nowego Jorku. Wydawnictwo obfituje w tracki autorstwa Busty Rhymesa, MC Lyte, Taliba Kweliego, Skyzoo, Maffew Ragazino, Nitty Scott MC, Donwilla (Tanya Morgan), Speka Boogie’ego i innych twórców. Mixtape dostępny do darmowego pobrania na stronie Mixstream.

    Jamla Records nie próżnuje. Większość działań wytwórni płytowej przypada na nadchodzące albumy 9th Wondera, o których już wspominałem na stronie („The Solution” z Buckshotem i „The Final Adventure” z Mursem). Jednym z singli promujących drugie wydawnictwo wybrano utwór „Funeral For A Killer”. Do nagrania wypuszczonego w Halloween nakręcono także videoclip, wypuszczony następnie we współpracy z Okayplayerem. Ostatni wspólny album duetu trafi do sprzedaży już za 2 dni (stream był dostępny przez krótki czas za sprawą Compleksu) nakładem Jamli i Duck Down Music.

    Jak zdążyliście się przekonać, U Call That Love dość często przypomina o minionych dekadach. Szczególnie lata 90.te mają się dobrze, o czym mogliście się przekonać choćby poprzez miksy sygnowane przez stronę – „Dusty Classics of the 90’s Vol. 1” olywoka i „Highs in the 90s” Mavericka. W związku z tym, krótka informacja o świeżym miksie Handsome Paddy’ego, „Back To The Boombap”. Tracklista projektu aż roi się od wybitnych twórców z lat 90.tych – Lord Finesse, Das EFX, Jeru Tha Damaja, Akinyele, Kenny Dope i wielu innych artystów znalazło się na tym wydawnictwie. Po całość materiału można sięgnąć na Soundcloudzie ChoiceCuts.

    Na koniec pozostawiam miejsca na remix jednego ze starszych nagrań. Jeden z pierwszych singli Little Brother w alternatywnym wydaniu. Oryginalnie „Whatever You Say” wyszło spod ręki 9th Wondera i zostało nagrane przy okazji projektu tego artysty z Pete Rockiem, „Class Is in Session”. Remix tego nagrania opatrzony podtytułem „The Maxwell Mix” sygnuje dobrze znany serwis muzyczny BamaLoveSoul & DJ Rahdu.

  • Premiery płytowe – 10 lipca 2012

    Premiery płytowe – 10 lipca 2012

    3–4 minut

    Już za chwilę przekroczmy połowę sierpnia, a zatem pozostanie jedynie tylko 1/4 tegorocznych wakacji do leniuchowania. W branży muzycznej widać wzmożony ruch i oczekiwanie na płyty zapowiedziane na jesienne miesiące. Okres laby definitywnie zmierza ku końcowi. Szczególnie wrzesień rysuje się w jasnych barwach i należy oczekiwać pokaźnej dawki muzyki od wielu artystów w nadchodzącym okresie. Za kilka tygodni odbędą się premiery albumów m.in. Pacewona & Mr. Greena, Substantiala, Mursa & Fashawna, Typical Cats, Kid Koali. O wszystkich tych produkcjach jeszcze zdążę napisać, a tymczasem sięgniemy wstecz do 10 lipca, aby przyjrzeć się materiałom wydanym właśnie w drugi wtorek ubiegłego miesiąca.

    Aesop Rock – „Skelethon” (Rhymesayers Entertainment)

    Kolejną odsłonę cyklu o premierach płytowych wprost nie sposób rozpocząć od innego wydawnictwa, niż szóstego albumu Aesop Rocka. Jeden z czołowych przedstawicieli abstract hip hopu powraca po 5 latach z solowym materiałem zatytułowanym „Skelethon”. Ikona undergroundu osobiście zajęła się warstwą muzyczną na longplayu przy akompaniamencie muzyków sesyjnych w niektórych utworach. W dalszym ciągu dawny filar Definitive Jux potrafi zadbać o stojące na wysokim poziomie teksty, wciągające mimochodem odbiorcę do krętych zakamarków swojego umysłu. Artysta głęboko sięga do własnej duszy, nie raz opowiadając w zawiły sposób o skomplikowanych sprawach. Co ciekawe płyta trafiła do streamingu na YouTube, co jest rzadkością przy produkcjach sygnowanych logotypem Rhymesayers Entertainment.

    Produkcja: Aesop Rock
    Gościnnie: Kimya Dawson, Allyson Baker, Hanni El Khatib, Nicky Fleming-Yaryan, Rob Sonic, DJ Big Wiz & Grimace Federation

    PackFM – „Featured Material Vol. 4” (QN5 Music)

    Wśród artystów zgromadzonych wokół QN5 Music, każdy wyróżnia się indywidualnością i nieco odmiennym podejściem do rapu. Jedną osobę z tego towarzystwa, PackFM-a, charakteryzuje przede wszystkim specyficzne poczucie humoru, którego nie brakuje na każdym jego materiale. 10 lipca odbyła się premiera kolejnej części serii „Featured Material Vol. 4”, zawierającej wszelkiej maści utwory autorstwa nowojorskiego rapera. Tracki spod szyldu rare & unreleased, remiksy, ulubione nagrania artysty, komediowe wstawki – na taki z grubsza materiał należy się nastawić po tym wydawnictwie. Autora albumu „I F*cking Hate Rappers” z 2010 roku wspiera liczne grono zacnych twórców – od Cunninlynguists, przez Homeboya Sandmana, a skończywszy na DJ-u JS-1. Jeżeli lubicie lekkostrawny hip hop z zachowaniem wysokiej jakości produkcji i tekstów, to warto zapoznać się z tym wydawnictwem.

    Produkcja: Algorythm, DJ JS-1, Deacon The Villain, Falside, Grandriggety, Hi-Tek, Kno & S.2
    Gościnnie: Akrobatik, Cunninlynguists, DJ JS-1, Extended Famm, Homeboy Sandman, J-Live, Mr. Mecca, Mr. SOS (dawniej Cunninlynguists), Sadat X, Skyzoo, Substantial, Supastition, Tonedeff & Torae

    IG Culture – „Soulful Shanghai” (Kindred Spirits)

    Na pierwszy rzut oka pseudonim IG Culture może zdawać się obcy wielu osobom, a jego tegoroczny projekt „Soulful Shanghai” debiutanckim albumem artysty. Nic bardziej mylnego. Pochodzący z Londynu producent trwa na scenie muzycznej nieprzerwanie od pierwszej połowy lat 90.tych ubiegłego stulecia i jest uważany za jednego z innowatorów broken beatu. W swojej twórczości łączy różne gatunki muzyczne, od hip hopu, przez jazz, house, a skończywszy na wszelkich fuzjach brzmień elektronicznych. Wydana przez Kindred Spirits to najlepszy dowód na kunszt brytyjskiego twórcy. Wszechogarniający eklektyzm, drobiazgowe dopracowanie kompozycji i zgrabne wplatanie odmiennych od siebie dźwięków stanowią najważniejsze składowe tej produkcji. Z kolei gościnne występy ID4 Windza, Johna Robinsona, Bilala Salaama oraz pozostałych muzyków nadaje „Soulful Shanghai” dodatkowej wartości.

    Produkcja: IG Culture & Mr Mensah
    Gościnnie: Antonio Feola, Bilal Salaam, Eagle Nebula, Ernest Kabeer Dawkins, Heru Hailstones, Heidi Vogel, ID 4 Windz, John Robinson, Julie Dexter, K Banger, Kikanju Baku, Lisa Lore, Mr Mensah, Niles „Asheber” Hailstones, Spry Crispen & The Sankofaz

    K-Kruz – „Beat Sniper” (Organik Recordings)

    Chicagowska scena hip hopowa wykształciła kilka zastępów zdolnych artystów. K-Kruz potwierdza opinie o starej szkole undergroundowych produkcji z Wietrznego Miasta, wypuszczając album „Beat Sniper”. Beatmaker współpracował dotąd z m.in. Diverse’em, Steve’em Spacekiem, Ritą J, Psalm One, Illogikiem & Blockheadem, a jego solowy dorobek obejmował przede wszystkim dwie EP-ki – „Time” (2005) i „Look Honest” (2010). Wypuszczony kilka tygodni materiał, to pierwszy zakrojony na tak dużą skalę projekt mieszkańca Chi-Town. Instrumentalne wydawnictwo obejmuje 21 utworów czerpiących z ery boom bapu i współczesnych fuzji downtempo, elektroniki, czy glitch hopu. Kolekcjonerzy płyt winylowych powinni zainteresować się limitowaną edycją „Beat Sniper” – Organik Recordings wytłoczyło jedynie 250 egzemplarzy na cały świat.

    Produkcja: K-Kruz

    Premiery płytowe z 17 lipca niebawem trafią na stronę, a wśród nich długo oczekiwany album Nasa – „Life Is Good”.

  • Cotygodniowy przegląd informacyjny #6

    Cotygodniowy przegląd informacyjny #6

    5–7 minut

    W życiu człowieka nierzadko zdarza się, iż tydzień wydłuża się i niespodziewanie przechodzi w dłuższy odstęp czasu. Plany i przedsięwzięcia przewidziane na konkretną datę oddalają się i pozostają w zawieszeniu. Nikt nie przepada za takimi sytuacjami, aczkolwiek nie raz trudno temu cokolwiek zaradzić, gdyż paradoksalnie na wszystko potrzeba czasu. Przez szereg różnych okoliczności, cotygodniowe cykle informacyjne nie pojawiały się na stronie z taką częstotliwością, z jaką powinny. Od tej chwili zmieni się to na lepsze, ponieważ nie chcę szukać kolejnych wymówek na stagnację w serwisie. Jednak nie powinienem już zbytnio przedłużać, z tego względu, iż na przestrzeni ostatnich kilkunastu dni uzbierało się pełno wiadomości z branży muzycznej. Newsów multum, więc każdy zostanie streszczony jak tylko się da. No to zaczynamy…

    Pionierzy hip hopu, grupa Public Enemy wydała w pierwszej połowie lipca kolejny album. „Most of My Heroes Still Don’t Appear On No Stamp” promuje teledysk nagrany do utworu „I Shall Not Be Moved” oraz single „Catch the Thrown” z udziałem Large Professora & Cormegi i „Get It In” (gościnnie Bumpy Knuckles). Fani klasycznego hip hopu nie powinni ominąć tej płyty.

    Ikona abstrakcyjnego hip hopu, Aesop Rock, wypuścił szóste LP. „Skelethon” trafił do sprzedaży 10 lipca, a Rhymesayers Entertainment zrobiło wspaniałą niespodziankę wszystkim miłośnikom twórczości pochodzącego z NYC rapera. Odsłuch pełnego albumu jest możliwy za pośrednictwem YouTube’a. Warto skorzystać z tej opcji, ponieważ label z Minneapolis rzadko decyduje się na takie rozwiązania (ostatnio „Cats & Dogs” Evidence’a skorzystało z dobrodziejstwa streamingu).

    Niemiecki produkt eksportowy, duet producencki JR & PH7, może poszczycić się wydaniem następnego projektu. 10 lipca do obiegu trafiło „Waiting For The Good Life” obfitujące w gościnne występy ciekawych gości. Chuuwee, P. Blackk, The Regiment, St. Joe Louis, Vincent J. Kelly, Slum Village, El Da Sensei, Guilty Simpson, Fresh Daily, Sundown, Rasco oraz Actual Proof zaprezentowali swoje umiejętności na tym materiale. Odsłuch wydawnictwa na Bandcampie.

    Szwajcarski label Feelin’Music ogłosił wydanie kolejnej płyty przez Chiefa. Beatmaker nadaje ostatnie szlify „Shadows Collision”, który światło dzienne ujrzy we wrześniu tego roku. Już teraz można oko cieszyć zachęcającym trailerem albumu (strona wizualna promocji wydawnictw stanowi mocną rzecz u tej wytwórni płytowej).

    Pomiędzy zapowiedziami nowych projektów muzycznych, na moment wracamy do ubiegłego roku. W październiku 2011 roku odbyła się premiera „Love & Rockets Vol. 1” znanego i lubianego (nie tylko przez kobiety) Mursa. Trzy kwartały po wydaniu tego albumu, artysta przedstawia videoclip do jednego z nagrań pochodzących z tego LP – „Animal Style”. Odważny i idący z duchem czasu obraz zdążył już narobić sporo zamieszania.

    Pozostając przy tematyce klipów po raz kolejny wypada wdepnąć do rezydującego na Brooklynie rapera Ka. Jego tegoroczny album „Grief Pedigree” spotkał się z mnóstwem przychylnych recenzji, a sam artysta nie ustaje w kierowaniu kampanią promocyjną płyty. 13 lipca zadebiutował teledysk zrealizowany do „Up Against Goliath”. Czarno-biały obraz udanie oddaje klimat nagrania.

    Jeden z niezależnych raperów o wysokich notowaniach wśród słuchaczy i bloggerów, Blu, od niechcenia poinformował o swoim kolejnym wspólnym projekcie z Exilem. „Maybe One Day” EP ukazało się nakładem Dirty Science/Fat Beats Records i stanowi follow up do albumu „Give Me My Flowers While I Can Still Smell Them”. Więcej informacji o wydawnictwie na stronie Fat Beats.

    Thomas Prime uraczył nas swoim nowym projektem, „The Night & Day EP”. Płyta zawiera gościnne udziały Awona, Landona Wordswella (udany track otwierający materiał), Dicapa, The 49ers, Formo Sir oraz Nicholasa Wondera. Wydawnictwo dostępne na Bandcampie Cult Classic Records (jako „name your price”) oraz do darmowego pobrania.

    Przedstawiciel Gang Starr Foundation, Big Shug, w przedostatni wtorek lipca wydał „I.M. 4 E-VA” LP. Album promują single „Big Fly Homie”, „Still Here”,  „For The Real” (gościnnie Termanology, Slaine, Singapore Kane & REKS) i „Hardbody” (gościnnie Fat Joe & M.O.P.). Doświadczony raper dołączył prawdziwy rarytas do swojej płyty – książkę „The True History of Gang Starr as told by Big Shug”. 36-stronicową kronika opowiada o losach Gang Starra i ludzi związanych z tym legendarnym zespołem.

    Znany z wydanego w lipcu 2010 roku albumu „Everything Changed Nothing” Trek Life, przypomniał się słuchaczom poprzez nowy singiel i klip nagrany do tego utworu. „What Ya’ll Know?” oparte o produkcję Jansporta J i okraszone cutami JBR05KI-ego znajdziecie na YouTube i Bandcampie („name your price”).

    Stones Throw Records przygotowuje się do wypuszczenia płyty prawdziwego muzycznego tuza, Karriema Rigginsa. Producent i perkusista związany z The Roots, Commonem, czy Slum Village zaprezentował pierwszy teaser „Alone Together”. „Moogy Foog It” trafiło na Soundclouda. Instrumentalnego albumu należy wypatrywać 23 października.

    Artysta o wielu talentach, Blake Lethem (znany także jako KEO & SCOTCH 79), przedstawił krótkie, aczkolwiek wielce interesujące video o jednym z najbardziej enigmatycznych postaci ze świata hip hopowego – (MF) DOOM-ie. Historia przedstawiona w nagraniu video skupia się wokół opowieści o powstaniu i produkcji maski Daniela Dumile’a. Nie zastanawiajcie się ani chwili i obejrzyjcie ten materiał na YouTube.

    Raw Koncept przegrupowuje siły i szykuje się do wydania kolejnych płyt nowych wykonawców w tej wytwórni. 7 sierpnia odbędzie się premiera longplaya Awara, „The Laws Of Nature” (digital/CD). Już teraz można przekonać się o wartości niektórych utworów pochodzących z tego albumu – „Until The End” (gośc. Nottz Raw, P. Jericho, Murs), „Tunnel Vision” (prod. The Alchemist) oraz „Can’t Walk Away” (prod. Sid Roams).

    Szczycący się coraz większą popularnością, Ta-ku, przedstawił drugą część tribute’u złożonego J Dilli. „50 Days For Dilla (Vol. 2)” (-> Bandcamp) zawiera kolejnych 25 instrumentali w podziękowaniu za wkład włożony przez nieżyjącego artysty w rozwój czarnych brzmień muzycznych. Ponadto autor tego projektu zapowiedział wydanie zbioru remiksów i re-interpretacji istniejących nagrań. Premiera „RETWERK EP” 29 sierpnia, a póki co można obejrzeć trailer zwiastujący nadchodzącą płytę.

    Perspektywiczny Emcee rodem z Princeton w New Jersey, Kyle Rapps, nagrywa kolejny materiał. Tym razem raper wziął się za wspólny projekt z Diwonem, „Syndication” LP. Data premiery albumu nie została jeszcze ustalona, ale już powstał teledysk do singla pochodzącego z LP. Video do „Mr. Rogers” znajduje się na YouTube.

    Closed Sessions, to przedsięwzięcie z Chicago opierające się o ideę powstawania nagrań różnych artystów w studiu SoundScape Recordings położonym w Wietrznym Mieście. W ub. tygodniu przedstawiono singiel z „Closed Sessions Vol. 2”, „Keep It Politics”. Utwór ten wyprodukował DJ Babu, a warstwą liryczną zajął się Raekwon (-> Soundcloud).

    Na koniec cyklu jeden z najciekawszych mixtape’ów ostatnich tygodni, nawiązujący do Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Wczoraj rozpoczął się turniej koszykówki mężczyzn. Przed Olimpiadą Kobe Bryant stwierdził w rozmowie z dziennikarzami, że obecna drużyna niewiele ustępuje tej z 1992 roku i miałaby szansę na wygranie meczu z oryginalnym Dream Teamem. Morale w zespole podniesione, ale prawda jest taka, iż Kobe, LeBron James, Kevin Durant i spółka nie mieliby żadnych szans w starciu z Michaelem Jordanem, Magikiem Johnsonem, Larrym Birdem i ich kompanami. DJ Superix przedstawił wraz z Southern Hospitality mixtape zawierający utwory hip hopowe i r’n’b z 1992 roku zawarte na „Dreams of 1992” (-> Mixcloud). Pomysł na okładkę – fenomenalny, szczególnie przypatrując się Johnowi Stocktonowi po liftingu. Pytanie jakie zestawienie nagrań zaprezentowano by z b.r. dla przeciwwagi z latami 90.tymi. Aż strach pomyśleć.

    Wygląda na to, że to byłoby na tyle, jeżeli chodzi o szóstą część przeglądu informacyjnego. Newsy z końca lipca i początku sierpnia jeszcze w tym tygodniu na stronie.

  • Evidence z drugim solowym albumem

    Evidence - Cats & DogsJuż tylko trzy miesiące dzielą nas od zakończenia roku. W związku z tym, niejeden artysta śpieszy się, żeby zdążyć z wydaniem nowego albumu jeszcze w 2011 roku. W czasie, gdy jedni znajdują się na ostatniej prostej przed wypuszczeniem świeżego projektu – w tym miejscu mowa o nadchodzących materiałach m.in. Jedi Mind Tricks, Statika Selektah, The Away Team, Mursa & Ski Beatz, Exile’a, Marqa Spekta & Kno – drudzy świętują ukazanie się swoich wydawnictw na rynku muzycznym. Jedna z wiodących postaci na scenie hip hopowej, Evidence, w zeszłym tygodniu wydał swoją drugą solową produkcję. Premiery „Cats & Dogs” wypatrywało tysiące fanów na całym świecie, którzy w końcu mogą poznać efekty pracy Mr. Slow Flow. (więcej…)

  • Darmowy album: Felt & Tokyo Cigar – Felt 3.0 (A Tribute To Nancy Sinatra)

    Felt & Tokyo Cigar - Felt 3.0 (A Tribute To Nancy Sinatra)Jestem pewien, że wśród Czytelników U Call That Love znajdą się fani popularnej wytwórni płytowej, Rhymesayers Entertainment. W końcu artyści nagrywający dla tego labelu od lat cieszą się uznaniem nad Wisłą (szkoda tylko, że nie idzie to w parze z występami przedstawicieli Rhymesayers w Polsce, ale to już inna sprawa). Zatem, przynajmniej część odbiorców UCTL powinna kojarzyć wspólny projekt Sluga z Atmosphere oraz Mursa pod nazwą Felt. Idąc tym tropem, nietrudno o miłośników serii Felt rozczarowanych po ich ostatnim albumie („Felt 3: A Tribute to Rosie Perez”), ewidentnie zepsutym przez produkcję Aesop Rocka. Jednak, nieco ponad rok po premierze płyty, warto wrócić do tego wydawnictwa, odkurzonego za sprawą producenta Tokyo Cigara. (więcej…)

  • Felt 3: A Tribute to Rosie Perez już w listopadzie

    Felt 3 - A Tribute to Rosie Perez17 listopada na sklepowe półki powinna trafić trzecia część popularnej serii Felt, której autorami są dobrze znani słuchaczom Slug (Atmosphere) oraz Murs (Living Legends).

    Tym razem całość produkcji została powierzona Aesop Rockowi, co może sugerować, że brzmienie „Felt 3: A Tribute to Rosie Perez„ będzie zdecydowanie mroczniejsze niż dwóch pierwszych woluminów. Dla przypomnienia „Felt: A Tribute to Christina Ricci” z 2002 roku została wyprodukowana przez The Groucha (Living Legends), a wydana cztery lata temu „Felt 2: A Tribute to Lisa Bonet” przypadła Antowi. Jestem pewien, iż istnieje spore grono fanów, którzy z utęsknieniem oczekują na ten materiał. Zapewne niektórzy mogą zastanawiać komu oddawany jest hołd w serii Felt. Odpowiedzi nie należy długo szukać, a jak wiadomo obaj artyści lubią wszem i wobec opowiadać o kobietach. Zarówno Christina Ricci, Lisa Bonet, czy Rosie Perez są dobrze rozpoznawalnymi postaciami w USA, także nie jest niespodzianką, że zostały wybrane jako muzy wykonawców. Wszystkie są równie urokliwe i apetycznie wyglądające. (więcej…)

Translate »